Fajna Kocia Ferajna

Z ukrytej kamery

2011-11-30T22:07:00.002+01:00

Technika wkracza w kocie życie bardziej, niż można byłoby się spodziewać.

Wielki Brat (i Wielka Siostra) patrzy i... nagrywa... :-)

Kocie dążenie do słodyczy

2011-11-27T21:59:00.005+01:00

Kocia młodzież to mieszanka tornada i słodkości. Bardzo mocno odczuwamy to, opiekując się Malibu i Mojito.

Ciekawskie toto, szybkie, energiczne, wiecznie głodne. Łapy długie, skoczność niesamowita, pomysłów na brojenie tysiące, a po wszystkim nadal najsłodsza, jeszcze trochę kocięca mruczanka, po której trudno uwierzyć, że naprawdę ten mały słodki mruczek próbował dokonać zamachu na naszą kanapkę...

Malibu i Mojito wszystko chcą sprawdzić własnymi łapkami, wszystkiego chcą spróbować (Malibek ostatnio porwał kawałek surowego ciasta i uciekał z nim, warcząc, a jego brat sprawdzał, czy da się zjeść suszone morele). Cały czas są zresztą przekonane, że bardzo pomagają, doprowadzając nas czasami do czarnej rozpaczy. Popatrzcie, jak się pilnie uczą... Popatrzcie i zakochajcie się, bo każdy z tych chłopaków już bardzo chciałby być u siebie w domu...

Co masz?

Na pewno coś pysznego...

Tylko powącham, co to takiego...

Gdybyśmy mieli swojego Człowieka, to na pewno by nam pozwolił, prawda?

Nie będzie jesień...

2011-11-08T21:37:00.004+01:00

Jeśli coś może pomóc na wielkie zmęczenie, to niewątpliwie jest to...

Wygodny fotel.

Ciepły koc.

Dobra książka w ręku.

Mojito grzejący kolana.

Malibu grzejący karku.

Gorąca herbata z sokiem obok.

A to wszystko przy akompaniamencie mruczenia i bez ani jednego procenta alkoholu.

I jesień staje się niestraszna. No bo przecież mrrrrrrru...

(Testowane na ludziach. Jakość potwierdzona przez Instytut PJD. Badania odbyły się pod kot-rolą Zarządców Specjalistycznego Działu ds. Komfortu Życia - Szansy i Waluni.)

Miękkości słodkości mruczące

W poszukiwaniu Domu

2011-11-06T20:52:00.005+01:00

Dobrze Malibu i Mojito z nami. A nam dobrze z nimi. Gdybyśmy szli inną ścieżką, byłoby cudnie mieć przy sobie takie koty - czułe, serdeczne, mruczące, łobuzujące, ale na przeprosiny kładzące się na karku i mruczące słodkie kocie słówka prosto do ucha.

Dwa kocie istnienia, osiem słodkich łapek, niekończące się źródło wzruszeń i czułości: bo Mojito ma takie piękne cęteczki na brzuszku, bo ma takie niesamowite koliste pręgi na biodrach, bo ćwierka słodko, gdy czegoś chce. Bo Malibu to ma takie kochane plameczki czarne koło noska, ma burą plamkę na szyi, jakby się wybrudził czymś, bo uwielbia masełko i wykrada je - gdy może - z naszych kanapek.

Bo nawet nie możemy się pochwalić, że przychodzą na cmokanie, bo nie ma kiedy ich wołać, bo nie odstępują nas na krok.

I takie właśnie koty - mądre, czułe, serdeczne, pełne zaufania - chcemy oddać Człowiekowi, który będzie dla nich Opiekunem.

Który nie zawiedzie tych małych kocich serduszek, które ufają bezwarnkowo.

Malibu

Mojito

Pyrty zaszczepione

2011-09-23T21:49:00.000+02:00

Pyrty zostały dzisiaj zaszczepione. Okazało się, że dostarczenie dwóch kawalerów do weterynarza jest jednak ciężkie. Dosłownie. Braciszkowie M. ważą już przecież koło 4 kilogramów netto. A do tego jeszcze kontenerek.

Maluchy zostały doniesione do weterynarza, gdzie zapoznały się z pieskiem (pozdrawiamy) i szybko znalazły się w gabinecie. Tam się okazało, że pyrtowe stereotypy dawno już są nieaktualne. Mojito, który zawsze był wszędzie pierwszy i biegł wszędzie bez strachu - nie dawał się wyjąć z kontenerka. Wyjęty - siedział skulony na stole, przytulony do kontenerka, wszystkie łapki pod sobą. Nieśmiały Malibek - wprost odwrotnie. Był przestraszony może przez pierwsze pół minuty. Później momentalnie obudziła się w nim dusza Wojownika i Odkrywcy. Nie jestem w stanie policzyć, ile razy łapałem go, gdy chciał zeskoczyć ze stołu i zobaczyć, czym są te fajne słoiczki na innych półkach w gabinecie.

Niemniej udało się pyrty zbadać, obmacać, popatrzeć im głęboko w pyszczki, oczka, uszka i wszędzie tam, gdzie weterynarz spojrzeć musi. Później wyjęte zostały narzędzia zbrodni i straszliwe igły zostały wbite w kocięce karczki. Koty jednak w ogóle tego nie zauważyły. Już zaszczepione, dały grzecznie odłożyć się z powrotem do kontenerka i zanieść do domu. Żeby zjeść obiad i odespać weterynaryjne stresy.

Mojitki bardzo się bały, muszą więc teraz odespać.

A Malibki jeszcze by popyrciły.

Patelnia czyni złodzieja

2011-09-07T22:07:00.000+02:00

No i stało się. Nasi podopieczni Mojito i Malibu mieli znaleźć swoje domy jako małe i niewinne kocięta. Ale to już nieaktualne. Każdy, kto będzie chciał adoptować któregoś z nich, będzie musiał stawić czoła ich kryminalnej przeszłości.

A były to tak dobrze zapowiadające się kocięta. Łudziliśmy się, że obecność Wali i Szansy, statecznych kotek w sile wieku, będzie wywierać na maluchach odpowiedni wpływ. Że zachęceni ich dobrym przykładem będą grzeczne i ułożone. Że nie zejdą na drogę bezprawia i występku. A jednak stało się.

Zaczęło się niewinnie. Tu kęs kanapeczki, tu odrobinka serka, tu orzeszek, który przypadkiem spadł na podłogę. Byliśmy dla nich łagodni, więc ich pewność siebie rosła. Aż w ubiegłą sobotę, kiedy zostałem sam z braćmi M. i usiłowałem usmażyć dla siebie omlet, Malibu niepostrzeżenie znalazł się tuż obok kuchenki. Na niej grzała się już patelnia, a na patelni znajdował się kawałek masła. Wiedziony instynktem i pozbawiony wszelkich hamulców moralnych kot chwycił zębami kawałek masła z rozgrzanej patelni i oddalił się w sobie tylko znanym kierunku. Niestety, nie zachował się obraz z kamer przemysłowych zainstalowanych w kuchni, więc nie jesteśmy pewni dalszych losów rzeczonego masła. Wiadomo tylko, że Malibu z miejsca zdarzenia zbiegł.

Ta bezkarność zapewne rozzuchwaliła to młode i nie całkiem jeszcze zdeprawowane kocię. Do udziału w napadzie stulecia bowiem zaprosił swojego brata, Mojito. Te dwa słodkie kocięta zaplanowały akcję w najdrobniejszych szczegółach. W ich planie nie było ani jednej luki. Tak więc w niedzielę, gdy ich opiekun korzystał z tej samej patelni, z której dzień wcześniej zniknęło masło, w celu usmażenia dorsza, bracia M. zajęły umówione pozycje. Wtuliły się w siebie na fotelu w pozycji "jesteśmy słodkimi kociakami" i z minami "przecież śpimy głęboko, mrr, mrr, mrr". Tym uśpiły czujność opiekuna, który wyszedł na moment na balkon. Gdy wrócił, dorsz nadal znajdował się na patelni, ale tylko częściowo, bowiem spory kawałek fileta leżał obok kuchenki. A na nim żerowały kocięta. I tu właśnie ich doskonały plan zawalił się. Mózg operacji, Malibu, myślał, że po wyciągnięciu dorsza poza patelnię uda się go schować do tajnej kryjówki, po czym wrócić na wcześniejsze pozycje i przybrać miny "przecież spaliśmy głęboko, mrr, mrr, mrr". Dorsz jednak okazał się zbyt smaczny i słaba kocięca wola uległa pokusie. Wydając z siebie "mrrr", "wrrr" i "niach niach" koty zaczęły pochłaniać rybę, nie ważąc na ewentualnych świadków zdarzenia. Tacy się jednak znaleźli. I wezwali policję.

Na szczęście za braci M. została wpłacona kaucja i oczekują oni na wyrok w swoim domu tymczasowym. Dowody przeciwko nim są jednak silne. Czy ktoś będzie chciał kota z prawomocnym wyrokiem?

Zatrzymany Malibu.

Zatrzymany Mojito.

Oto Mojito

2011-07-09T09:42:00.005+02:00

Oto Mojito. Uszy nadal rosną mu wprost proporcjonalnie do całego kociego ciałka. Oczy nadal zajmują pół pyszczka. I ma niesamowite czarne plamki na brzuszku!

Możesz zostać jego Mecenasem - wirtualnym Opiekunem. Możesz zaopiekować się nim na zawsze, biorąc go do siebie do domu.

Nie przestanie mieć zdziwionego wyrazu pyszczka ani na sekundę :).

Atak kosmitów

2011-07-04T09:24:00.003+02:00

U Fajnej Kociej Ferajny zamieszkał kosmita. Ze względu na wielkość uszu podejrzewany o pokrewieństwo z Yodą, ze względu na wielkość oczu z ET. Nazywa się Mojito. Zaawansowane badania nad jego możliwościami przeprowadza właśnie Bezik.

Nie omieszkamy podsumować jego badań w najbliższym czasie.

Okruszek

2011-06-02T10:56:00.004+02:00

Bezu wczoraj nauczyło się brykać. Kto miał w domu małego kotka, ten wie, o co chodzi, a kto nie miał, temu może pokażę, jeśli uda mi się owo brykanie nagrać.

Chodzi o przemieszczanie się - do przodu (co przy kotkach w tym wieku nie jest takie znowu oczywiste ;>) poprzez podskoki. Słychać wtedy charakterystyczne "patataj patataj". Wszystko, co staje na drodze kociaczka, zostaje przebryknięte. Nie ma żadnych ulg dla statecznych kotek rezydentek, nawet jeśli usiłują strajkować poprzez fuczenie i odganianie smarkacza łapą. Brykanie sprawia ogromną frajdę, przypływ endorfin i nie musi mieć żadnego celu poza samym bieganiem. Jest czystą kociaczkową radością.

Czasami jednak podczas brykania nagle kończy się kotu energia. W połowie podskoku zaczynają kleić się ślepia i małe Bezu zasypia nagle, w tym miejscu, w którym przerwało brykanie. Wala z Szansą patrzą wtedy z pewnym zgorszeniem: zasypia taki bez mycia, bez obejścia miejsca do drzemki trzy razy... "Jeszcze dużo musi się nauczyć" - mówi wyraz pyszczka Walusi, w reakcji na ten nieporządek odruchowo wygładzającej sobie futerko na łapce.

Bartek zawsze ze wzruszeniem wspomina koty, które mieściły mu się w dłoni

A tu widać, jaki z Bezu malutek

Przybij piątkę?

A ja rosnę i rosnę i rosnę...

2011-05-31T13:19:00.003+02:00

Małe Bezu przytyło już u nas 15 deko. Małe Bezu robi codziennie postępy. Pierwszego dnia nauczyło się korzystać z kuwety, drugiego dnia załapało, jak się korzysta z miski z wodą (choć ciągle oszacowanie odległości od nosa do tafli wody jest mocno kłopotliwe i nieraz kończy się zamoczeniem pyszczka i kichaniem i obrazą na miskę), trzeciego dnia stwierdziło, że potrafi jeść suchą karmę (choć nadal w chwilach rozczulenia próbuje "ugniatać" miseczkę podczas jedzenia).

Ma słodkie ucha. Ma słodki nosek. Ma słodkie łapki, którymi jeszcze nie do końca potrafi sterować. I ma ulubionego Wieloryba.

Zjem Cię, Wielorybo!

Bo strasznie groźnym jest - jak na pół kilo puchu na krótkich łapkach!

No ale ja się boję zasypiać bez Wieloryby...

Krótko (3)

2011-05-29T22:59:00.003+02:00

I: I jak go nazwiemy?

B: No nie wiem...

I: Bo wiesz, to poważna sprawa - musi być ładne, pasować, no i dobrze "marketingowo" wyglądać w ogłoszeniach - no wiesz, "sprzedawać" kota.

B: AAAAAAAAAbsolutnie Słodki Kociak?

No więc jest - w teorii: Bezout, w praktyce fonetycznie: Bezu, a dla profanów: Bezik.

Od nazwiska Matematyka.

Walencja

2011-05-25T12:51:00.005+02:00

Nieśmiała, o puchatym białym futerku na brzuszku, kochająca do szaleństwa - ale nie wtedy, kiedy śpi albo jest zajęta patrzeniem przez okno. Na co dzień - cicha woda. Ale jak już coś w nią wstąpi, potrafi być prawdziwym stalkerem - chodzi krok w krok, nie pozwala zająć się sobą, wchodzi w każdy kadr, czy przy pracy, czy przy obiedzie, czy przy odpoczynku. Pozwala się zrzucić 100 razy w nocy z człowieka, po to, by ułożyć się na nim 101 razy.

Jak się na coś uprze, potrafi domagać się tego miauczeniem nawet przez dwa tygodnie.

Jedyne, czego naprawdę pożąda, to muszki latające po balkonie. I wszystko, czego jej się nagle zachce.

Terroryzuje osoby, które nie lubią kotów, natychmiast wskakując im na kolana.

Nigdy nie zostaje na kolanach, jeśli się ją na nie weźmie.

Nie lubi się bawić zabawkami, chyba że zabawa ma aspiracje intelektualne.

Histerycznie boi się weterynarzy.

Terroryzuje miłością. Jeśli jej się akurat chce.

Bawi ją, gdy ludzie robią to, co ona wymyśli.

Niewinność spojrzenia

Nieśmiałość w obejściu

Walencja Corleone

Czarne na zielonym

2011-05-20T12:32:00.002+02:00

Ze specjalnymi pozdrowieniami od Szansy dla Julity :).

Rzecz jasna nie pomyśleli o tym, żeby kupić cztery fotele.

Egoistycznie myśleli, że dwa im wystarczą.

No teraz niech sobie siedzą na podłodze.

Czyjaś ci ona!

2011-03-30T19:43:00.004+02:00

Każdy kot, który u nas przebywa, zyskuje dosyć szybko swoje przezwisko - w przypadku Zoe była to "Zołzi" - bo przez pierwsze dwie noce pod naszym dachem płakała rozpaczliwie, tęskniąc za poprzednim domem tymczasowym, nie dając się nam pocieszyć w żaden sposób.

Bartek nazywał ją nawet "Zło-i", zwłaszcza gdy niewyspany szedł do pracy... Jego też pierwszego - chyba dla zasady :) - Zoe udobruchała, zamruczała, wytuliła, no i owinęła dookoła pazurka... Po dwóch dniach stres się skończył, a kontynuowane były gonitwy, mruczanki, przytulanki, noszenie pluszowego Szczura w pyszczku... W dodatku Zoe doczekała się prawdziwego castingu na swojego Człowieka - tylu było chętnych do pokochania Maleńkiej. Gdy już zostało postanowione, gdzie się przeniesie, gdzie zyska swoich Ludzkich Przyjaciół i kociego Kolegę (o imieniu Cybuch) - kota nam się pochorowała...

Szybka wizyta u weterynarza niestety nie przyniosła rozstrzygającej diagnozy, na razie jednak wygląda na to, że kota się po prostu przeziębiła. Podajemy leki - i czekamy na efekty. Jej Ludzie postanowili poczekać na jej wyzdrowienie (tak jest zdecydowanie lepiej dla Koty), więc mam nadzieję, że Maleńka nie każe na siebie czekać zbyt długo.

A ja sobie dzisiaj rano mamrotałam do siebie:

Szansa kicha,

Wala kicha,

Zoe kicha,

no to kicha...

Ech...

No przecież oczywiście, że to nie ja byłam w zlewie!

Nie no, to ciocia Wala chyba...

A poza tym skoncentruj się lepiej na drapaniu kotka pod bródką

Przystanek Dom Tymczasowy

2011-03-15T13:03:00.007+01:00

Czasami trudno tak sobie być Przystankiem.

Spotyka się kota, zaprasza się go do siebie, poznaje, gada do niego, pozwala wspinać się na kolana i szepcze się czułe słowa prosto do kociego ucha (tak żeby inne koty nie słyszały i nie były zazdrosne). Napełnia się miseczki, bierze do weterynarza, pociesza, gdy jest smutno, irytuje się, gdy włazi pod nogi, siedzi się na podłodze, bawiąc się ze zwierzem i turla się kocie piłeczki. I prowadzi się rozmowy, które tylko między człowiekiem a kotem zaistnieć potrafią.

I jest trochę tak jak z przelotnymi znajomościami - z kimś się przystaje, spotyka na szlaku - albo na wakacjach, albo po prostu. Chwile bywają magiczne, rozmowy nie z tej ziemi, i się nagle łapie na myśli, że chciałoby się chwilę zatrzymać.

Bo kot jest wyjątkowy, bo ta kocia osobowość jest jedyna, bo to mruczenie niepowtarzalne, i chciałoby się, żeby moment trwał... Ale się nie da, ale nie wolno.

Więc trzeba umieć się uśmiechnąć, machnąć ręką i cieszyć się z tych paru wspólnych chwil - tak, żeby można było wrócić myślami kiedyś do tego momentu, pośmiać się, "bo pamiętasz, jak Szprotka aportowała myszki? A jak pchała się do miski? A jak rozkładała się na kolanach? A jak wyciągała się na podłodze, tak że okazywało się, że kot ma dobry metr długości? A jakie miała słodkie cęteczki?".

Bo się jest tylko Przystankiem w drodze dalej, i od początku tak ma być - i do końca. I tak jest po prostu dobrze.

Lilka-Szprotka zamieszkała w Nowym Sączu. Już na zawsze :).

Czekaj, czekaj - co ty o mnie piszesz?

Cukier o smaku szprotkowym ;)

Tygrysiczka

Gdzie koty wiosnę widziały

2011-03-10T10:56:00.005+01:00

Dzisiejszy śnieg nic nie jest w stanie zmienić - w powietrzu czuć było wiosnę i już żadne mokre białe za oknem nie jest w stanie temu faktowi zaprzeczyć.

Koty też rozglądają się, przeciągają, obserwują... I wszystkie znaki na ziemi i niebie, na panelach i na blacie, na balkonie i na barierce, mówią, że nadchodzi cieplejszy czas.

Szansa zauważyła, że świeżo wysiany owies bardzo ładnie rośnie i jeszcze lepiej smakuje. Przegryza więc sobie codziennie sałatkę, chowając pyszczek między intensywnie zielone źdźbła, a tym smaczniejszy jest owies, im ona lepiej prezentuje się w takim kontrastowym obramowaniu.

Walunia zauważyła, że nie dość, że balkon został otworzony wczoraj na dłużej, to jeszcze płytki na nim nie były zimne, tylko miło nagrzane, balustrada też, a w powietrzu było czuć coś nieodgadnionego i przyjemnego. Aha, i w dzbanku na blacie przez chwilę stała róża z okazji Ogólnopolskiego Dnia Sterylizacji Zwierząt. Walunia bardzo dziękuje Bartkowi za pamięć i przekazuje, że bardzo jej smakowała. Niezjedzoną część róży zawłaszczyłam sobie, bo co by nie mówić, też trochę przedwczoraj świętowałam :).

Lilka-Szprotka zauważyła, że wiosna przynosi zmiany. Na razie przeczuwa je tylko na samym koniuszku noska, więc go trochę marszczy, trochę się tym nowościom dziwi, trochę się nad nimi zastanawia, ale nie za bardzo, bo skoro można biegać z pluszową myszką w pyszczku, to po co sobie zawracać cętkowaną główkę na zapas :).

Owies z południowych zboczy doniczki ma bardziej słodkawy posmak...

Ale ten z zachodnich ma też przyjemną, lekko wyczuwalną słoneczną nutkę...

...której reszta profanów oczywiście nie wyczuwa, tylko zjada bez żadnej refleksji!

Wspominając Banditto

2011-03-07T22:25:00.004+01:00

Tak to bywa z Naprawdę Cennymi Skarbami, że się je trzyma w ukryciu, ale wiem, że są tacy, którzy tęsknią, Tacy, Którzy Pytają o Bernarda.

Bernardo Banditto - to dopiero był tymczas! Czegośmy razem nie przeżyli, czegośmy sobie nie naopowiadali, jak myśmy sobie nawzajem ustawiali granice, jak myśmy sprawdzali siebie nawzajem, zanim zaprzyjaźniliśmy się na dobre. A teraz uśmiechnie się do Was ze zdjęć, które dostałam od jego Człowieka, zrobionych w jego własnym domu. Ma się dobrze - a ja po każdej informacji od Karoliny mam zawsze cały dzień udany i słoneczny :).

Kot, który kocha grzejniczki

Kot, który podgryza czule po uszach

Kot, który mówi "niach niach"

Szprotka

2011-02-26T23:34:00.005+01:00

Cętkowany brzuszek. Chude łapki. Wielkie oczy wypłosza. Wielgaśne uszy.

Kot, który umie się uśmiechać.
Kot, który umie patrzeć przepraszająco na inne koty, gdy podejrzewa, że może im przeszkadzać.
Kot, który bezszelestnie potrafi wsunąć się na kolana, zwinąć się w kłębek i ułożyć się na kolanach tak słodko, że gdy się go w końcu dostrzeże, nie ma się serca go z nich zdjąć.
Kot, który mruczy.
Kot, który bryka.
Kot, który aportuje.
Kot, który został natychmiast u nas przechrzczony na Cętkowaną Szprotkę.
Długość, kotość, cętkowaność, mruczność.

Przedstawiam Wam Lilę, siostrę Imbisia, która szuka swojego Człowieka.

Mrucząca Szprotka

Tak mi rób!

Medytacja połączona z promieniowaniem miękkością

Co Szansa mi powiedziała

2011-02-20T13:28:00.005+01:00

- Mijam! Mijasz! - zaćwierkała Szansa z niewinnym wyrazem pyszczka, wskakując na biurko z gracją, jak gdyby nie poruszała wcale Bardzo Poważnych Spraw. Przeparadowała tuż przede mną, musnąwszy mnie w policzek jedynie końcówką ogona. Przystanęła na chwilę, żeby popatrzeć w okno, spojrzała na mnie, sprawdzając, czy na pewno na nią patrzę i czy na pewno zwracam uwagę na to, co do mnie mówi.

- Mijasz! - zagruchała znowu beztrosko, po czym ułożyła się tak, by pyszczkiem oprzeć się na "Silmarillionie" leżącym obok mnie. Jak zwykle wpasowała się idealnie, a książka - cóż. Przyjacielowi nie odmawia się dobrej lektury. Może jej się przyśnią pełne tęsknoty sny.

A ja przypominam, że to już ostatnie chwile, żeby zamówić sobie pocztówkę z Toronto i w ten sposób pomóc podopiecznym Fundacji PJD. Autorem treści pocztówek będzie Bartek, współautor tego bloga i najmruczniejszy Przyjaciel Szansy ;). Serdecznie polecam! :). O tym, jak dostać prawdziwą pocztówkę z Toronto, można przeczytać TUTAJ.

Miękkości

Senności

Łączności

Imbir Bro(n)i

2011-02-16T21:55:00.007+01:00

Nie masz, nie masz Imbirka...

Nie mnie już głaskać mięciutkie futerko, nie mnie wysłuchiwać na przemian mruczenia i piskliwych skarg na brak uwagi, nie mnie odbierać czułe spojrzenia prosto w oczy.

Nie na mój widok Imbiś już przybiega mrucząc, nie do mnie przynosi myszki, zachęcając do zabawy, nie na moich kolanach rozkłada się zadowolony, nie ze mną czyta książki - i nie mnie pomaga w pracy, przekładając notatki.

Do dyspozycji ma za to cztery ludzkie ręce i nie mniej ważne cztery kocie łapy należące do kociej elegantki Broni. Ma kochających Ludzi, ma wspaniały dom. Może bronić Broni, broić z Bronią, brodzić w zabawkach, bredzić o tym, że za mało w miseczce, a więc uprawiać wszelkie odmiany Broniologii, dzieląc się z Bronią wiedzą o Imbiroznawstwie.

Każdą jedną informację o nim czytam z równie wielką ciekawością i radością - bo to małe, to słodkie, to które trzymałam na rękach, gdy Ania przywiozła do mieszkania malusie kulki ze ślepiami zaklejonymi ropą, to jedno jedyne z rodzeństwa, które na dzień dobry piskliwie domagało się uwagi - jest już bezpieczne. Już nie trzeba go ratować. Zawinęło do bezpiecznego portu.

I człowiekowi jest spokojniej i pełniej.

Tutaj kolejnych rozdziałów pilnuje "Kot, który zjadł wilkora"

A tu audyt zewnętrzny

A tu po prostu jestem. Mru!

Herbata z Imbirem

2011-02-07T22:15:00.005+01:00

Dlaczego tak długo Kocia Ferajna milczy? Kotów zabrakło do zaopiekowania? Aparat wywieziono? Klawiaturę zabrano?

Ależ nie. Po prostu podświadomie ukrywamy Okrutnego Mruczyciela, właściciela różowego noska, mięciutkiego futerka, słodkiego spojrzenia - Mruczącą Maszynę do Zabijania Pluszowych Myszek - Imbira.

Jeśli siedzisz gdziekolwiek, nie myśl, że uda Ci się posiedzieć samemu. Zanim pomyślisz, na Twoich kolanach zmaterializuje się Imbir.

Jeśli myślisz, że zrobisz sobie sam śniadanie, strać na to nadzieję. Kontrola jakości dotyczy każdego posiłku.

Jeśli wydaje Ci się, że możesz pracować na komputerze samodzielnie, to się mylisz. W najlepszym wypadku mrucząca kulka ogrzeje Ci plecy, ale zupełnie niewykluczone, że sprawdzi, czy masz świeżą wodę w szklance, zobaczy, czy Twój długopis jest dobrze wyważony i pisze, a nawet przeczyta Twoje notatki. Dogłębnie.

A kiedy zdenerwujesz się, stanie przed Tobą. Wysunie pyszczek i - patrząc Ci głęboko w oczy - zacznie mruczeć.

A wtedy poczujesz, że jesteś najważniejszym Człowiekiem w życiu tego kota.

I przepadniesz.

Imbirek szuka domu!

Lubię Cię!

No chyba się nie gniewasz o ten długopis?...

I ciągle czekam, aż po mnie przyjdziesz...

Najmruczniejszego!

2010-12-24T14:12:00.006+01:00

Drodzy Ludziowie!

To ja, Wala. Luelka biega gdzieś po mieszkaniu - biedaczka nie może sobie znaleźć miejsca. Więc ja Wam napiszę, a co, schowali już wszystkie fajne wstążeczki, nafukali, gdy chciałam odpakować parę prezentów, a jak nie ma specjalnie towarzystwa, to się nawet nie chce bawić choinkowymi zabawkami i turlikać ich po podłodze. Luelka patrzy się podejrzliwie co chwilę, czy choinka stoi, jakby taki grzeczny Kot jak ja chciał wywracać choinki. Zwłaszcza, jak nie ma takich fajnych rzeczy na samej górze, jak dwa lata temu.

Ale - ale, bo ja tu jestem w konkretnym celu:

Żeby Wasze Miseczki były zawsze pełne.

Żeby gonienie i polowanie, które jest bardzo ważne, przynosiło Wam takie myszki, jakich oczekujecie, ale żebyście zawsze potrafili zrobić sobie chwilę przerwy, spojrzeć z zachwytem na to wszystko, co Was otacza.

Żebyście potrafili marzyć o Najwspanialszych z Najfajniejszych Rzeczy na Świecie, a umieli wybrać sięgnąć po te, które sprawiają, że będziecie Naprawdę Mruczący.

Żebyście mieli obok siebie zawsze Kogoś Bliskiego, komu można schować nos w rękaw, gdy jest smutno, albo którego można po prostu dotknąć łapką - tak po prostu, żeby poczuć się lepiej.

Wszystkiego Szczęśliwego!

Walunia, Fajna Kocia Ferajna i dopisująca się w locie

Iza

Alarm :)

2010-12-19T19:32:00.004+01:00

Wtedy, gdy Luelka najchętniej rozłożyłaby się się na swoim ulubionym fotelu, otuliła się kocem, przygarnęłaby do siebie gorącą herbatę z miodem i imbirem i uciekła w świat lektury, gdzie nadchodzi zima (dziwnie pociągający z perspektywy tego fotela, tego koca i tej stabilizacji, która ją otacza), pracy nie brakuje. Praca oddziela ją skutecznie od zimy dokładnie tak samo, jak oddzielała ją od lata, które minęło oglądane przez szybę albo odbijając się w monitorze komputera.

Na szczęście ma reprezentację. Kotową rezprezentację, która bardzo przykłada się do rywalizacji o najdłuższą drzemkę, najrozkoszniejszą pozycję, najlepszą kryjówkę w ciepłym miejscu. Reprezentacja cieszy się zimą jako pretekstem do tego wszystkiego, na co miałaby ochotę Luelka.

Lecz w tym słodkim lenistwie powstał wyłom, który jest wyraźnie odczuwalny. Brak. Jakaś taka ostrość, która powstała po tym, jak zabrakło miękkości i puchatości. Jakaś aktywność, która zaistniała tylko dlatego, że brak wcielenia bierności i rozkosznego wypoczynku... Jakaś plamistość i monochromatyczność...

...Wywołana brakiem pręgowatości.

No więc, Mili Moi, ogłaszam niniejszym Alarm BezTymczasowy - Olga pojechała do swojego Domu, w związku z czym po raz pierwszy od dobrych dwóch lat nie mamy w domu żadnego tymczasowego Kociego Przyjaciela. Ale spokojnie, alarm niedługo zostanie odwołany, właściwie już jest w czasie intensywnego odwoływania... :).

O Puchatości!

O Miękkości słodkich łapek!

O Pręgowatości!

Dywersja

2010-12-15T20:29:00.008+01:00

Są takie chwile, na które się czeka bardzo, bardzo długo. Marzy się o nich, myśli, wyobraża sobie, jak będą wyglądać. Prowokuje się je do "wydarzenia się", pisze się o tym, że na pewno nadejdą.

I one w końcu nadchodzą. Reaguje się na nie niezgodnie z przewidywaniami, chociaż zazwyczaj potrafi się zachować spokój i powagę, a nawet entuzjazm podczas trwania rozmowy, podczas której DOKONUJE SIĘ, i dopiero potem rodzi się chwila buntu wobec tego, na co się tak czekało.

A później wygłasza się dookoła racjonalne i naprawdę słuszne dowody na to, że Szczęście to jest Szczęście. Czasami do tego wygłaszania są bardzo potrzebne chusteczki higieniczne. Zbija się potencjalne zastrzeżenia, które miałoby się ochotę wygłosić, bo się samemu wie, że nie są racjonalne, bo gdyby były, to cała scena nawet by się nie zaczęła.

I potem przychodzi TA chwila - bunt. Dywersja. Nie zgadzam się. Nie i już. Co z tego, że to nieracjonalne. Nic z tego, nie.

I znowu są potrzebne argumenty. Wtedy już wysłuchuje się tych samych racjonalnych powodów, tylko wygłaszanych przez bliskich. Całe szczęście, że ma się taką sprawdzoną paczkę rozsądnych osób, które wiedzą, przez co przechodzisz, nie słuchają protestów, tylko powtarzają to samo, co by się im powiedziało w analogicznej sytuacji. Trochę się nawet podśmiewają - i chwała im za to.

Po czym to wszystko dociera się powoli. I się ostatni raz głaszcze ukochane uszka, brzuszki, łapki, ostentacyjnie pozwala się na kolejne smakołyki, których normalnie by się już nie dało w trosce o kocią linię. I jeszcze chociaż zdjęcie, i jeszcze drapnięcie za uchem - może zamruczy na pożegnanie?

I oddaje się tych swoich kocich Przyjaciół - we wspaniałe ręce kochających, odpowiedzialnych Ludzi, którzy musieli naprawdę zrobić niesamowite wrażenie, skoro się im oddaje pod opiekę takie ukochane, wyjątkowe Stworzenia jak Wilson i Chase :).

Co zrobić to też chyba dywersja, że do nas zawsze trafiają takie wyjątkowe Zwierzaki. Po prostu. :)

Taki jestem słodki, gdy chcę, żeby mnie pogłaskać, że aż się tego wstydzę

Bardzo poważny Wilson z wyrazem zatroskania na pyszczku

A co tam masz? A czy to ma znaczenie egzystencjalne?

Latający kot to mit?

Pełny brzuszek to mit?

Serduszko na piersi to za to czysta prawda

Szansoninetta

2010-10-21T21:44:00.002+02:00

Mało piszę o Szansie, a już tyle miesięcy mieszka pod naszą opieką. Jej zmagania z chorobą są dokładnie opisane na jej wątku na forum.miau.pl . Pozwolę się więc dzisiaj Szansie przypomnieć.

Szansa jest kotem chorym, zaledwie 30% jej nerek pracuje. Jej stan jest teraz stabilny, ale wiadomo, że będzie się pogarszać - tak to już jest z kocimi chorobami nerek, u Szansy skomplikowanymi dodatkowo ze względu na nawracające zakażenie w nosku.

Rokowania przy takim chorym zwierzaku nigdy nie są specjalnie optymistyczne, ale z drugiej strony niecały rok temu jej opiekunom zasugerowano jej eutanazję. Tyle miesięcy minęło, a ona ciągle jest z nami - cudowna, towarzyska, mrucząca. Taki prawdziwy koci przyjaciel.

I póki od odwiedzających nas przyjaciół słyszę, że nie wygląda na chorego kota, to wiem, że nie mam się czym przejmować, ani też, że nie oszukuję się, lecząc ją "na siłę" - bo co z tego, że dostaje dużo leków, skoro mruczy, bawi się, ustawia inne koty... I nic jej nie boli. Ma oczywiście gorsze dni, bardzo źle znosiła upały, ale komu z nas się to nie zdarza?

Widać, że jest jej dobrze, że chce jej się żyć. Niech tak będzie jak najdłużej.

Szansa może żyć sobie u mnie dzięki finansowej Opiece Julity.

Panienka z woalem

Podglądają mnie?

Chyba widziałam Coś Do Upolowania!

Krótko (2)

2010-10-09T13:52:00.002+02:00

Rano. Ja zaspana, Bartek jak zwykle w fazie planowania:

B: Trzeba posprzątać, poukładać płyty, nastawić pranie, no i odrobaczyć koty.

I: A nie mógłby mnie ktoś odROBOCZYĆ?

Zimno

2010-09-26T14:57:00.003+02:00

Gdy za oknem plucha, słońce nie grzeje tak mocno, a grzejniki jeszcze nie włączone, koty muszą sobie jakoś poradzić - znajdując ciepłą kryjówkę albo wtulając się w siebie nawzajem.

I czasem tylko Willonek przed snem pomyśli sobie: a co, jak kot nie ma kocyka? Jak gdzieś mieszka, gdzie nie mają kocyków? Gdzie nie mają Braciszków, do których można się przytulić? Ani kołderek? Bo jak Luelka opowiada czasami, gdy jest smutna, o kotach z podwórek, to jakoś nie wspomina o fotelach z kocykami...

Więc Willonek bardzo grzecznie prosi: Kochani Ludziowie, skoro nie możecie wziąć kota do siebie do ciepłego domu, na swój fotel, na swoje ciepłe kolana, to chociaż nie zamykajcie okienek w piwnicach... Protestujcie, gdy robi to administracja. Postarajcie się o jakąkolwiek osłonę od deszczu i wiatru, żeby kot miał gdzie przycupnąć podczas pluchy. Przecież taki kot nie ma nikogo swojego - może tylko na Was polegać.

A później, im bliżej jest snu, tym bardziej rozpogadza się jego zatroskany pyszczek. I śni mu się kolorowy świat. Pełen kocyków i pełnych miseczek. I się już o nic nie musi martwić. Przynajmniej dopóki się nie obudzi.

Kto pokocha tego zatroskanego Kocurka? Gdzie jest ten Ktoś, kto zawsze będzie go pocieszał, gdy najdą go jesienne myśli?

Bo gdy jest kotu jesiennie, dobrze jest...

Móc przytulić się do Przyjaciela, choćby kociego

Krótko

2010-09-17T20:20:00.004+02:00

Ja: I źle się czuję, i wszystko mnie boli, i jest mi zimno, i mam katar i jest mi tak okroooopnie.

Bartek: Ale na szczęście jest Ktoś, kto Cię kocha....

(pauza)

Bartek: I ten ktoś właśnie leży na biurku i mruczy.

Szansa na wysterylizowanie 100 kotek

2010-09-13T11:55:00.002+02:00

Zdecydowaliśmy się jako Fundacja na Rzecz Ochrony Zwierząt zgłosić swój projekt w konkursie Pomysł na Małopolskę.

Nasz pomysł jest tutaj:
http://linki.podjednymdachem.org/pomysl

Głosować można do 15 września, więc trochę czasu jest, choć niewiele.

Co do samego pomysłu - przeczytaliśmy uważnie to, co jest podstawą konkursu: aktualizowaną strategię Małopolski oraz wyzwania strategii, i zaproponowaliśmy coś, co naszym zdaniem ma szanse u Jury, które będzie oceniało pomysły po etapie głosowania internautów. Jednocześnie nasza propozycja jest zgodna z wartościami, które są dla nas ważne. Sądzimy, że Małopolska 3E może przypaść do gustu oceniającym, a przy tym może być sensownym pomysłem na promowanie etycznego i odpowiedzialnego stosunku do środowiska i zwierząt domowych i gospodarskich. Naszym zdaniem to bardzo realna propozycja, zarówno pod względem oceny samego pomysłu, jak i jego szans na wygraną w konkursie.

Całość ewentualnej nagrody przeznaczymy na realizację Operacji Zabieg! 10.000 złotych w całości na sterylizacje. Tylko pomyślcie ile kocich losów może to zmienić na lepsze!

To w końcu szansa na 100 wysterylizowanych kotek, a więc 1000 umierających kociąt mniej.

Każdy głos się liczy!

Prosimy o Wasze poparcie - dajcie znać swoim rodzinom, znajomym, przyjaciołom:) 10.000 na sterylizacje kotów czeka!:D

Czejs, co to wchodzi na kolana i nie chce zejść

2010-08-31T19:48:00.006+02:00

Czejs zrobił się duży.

Trudno się dziwić, gdy się weźmie pod uwagę, z jakim zaangażowaniem potrafi podkradać reszcie kotów smakołyki z miseczek. I że nigdy nie pozwala Willonkowi zjeść do końca, bo Braciszek ma na pewno lepsze rzeczy w miseczce, a sprawiedliwość, to znaczy pełny brzuszek Czejsika, musi być. I już.

Nie jest malutki i nie jest już też wypłoszem, choć nadal łobuzuje, a czarna plamka, która sprawia, że jego pyszczek ciągle wygląda na umorusany, nie dodaje mu powagi. Tak jak i plamka w kształcie serduszka na piersi.

Ale nie ma już cienkiego jak niteczka ogonka, tylko taki normalny, dorosły ogon, jak przystało na prawie rocznego kocura.

No i jest pieszczochem. Przychodzi do mnie, gdy pracuję, wchodzi na kolana, schyla główkę (to część naszej prywatnej umowy i języka migowego) i czeka tak długo, aż dostrzegę wreszcie, że przede mną czeka kot, który potrzebuje głaskania. Już. Natychmiast. I nigdzie nie pójdzie, dopóki go nie podrapię po grzbieciku.

Ostatnio podchodzi też do odwiedzających nas znajomych, choć nie na początku - czeka, aż się uspokoi sytuacja. Agnieszka, która ostatnio wpadła do mnie na kawę, po pogłaskaniu go nazwała go Nutrią - i już było po towarzytwie Czejsa - wzdrygnął się i uciekł obrażony. Nie dość, że znosi nazywanie go przeze mnie Maluszkiem, to jeszcze Nutria. Co to, to nie.

I basta.

...chyba że będziesz mieć coś pysznego, to jeszcze pomyślimy. Troszeczkę.

Czyli szukamy Człowieka gotowego do pokochania Kocurra wrażliwego na swoim punkcie, ot co.

To, że lubię biegać za piłeczką, nie znaczy, że nie mogę czasami marzyć...

Poetycko wzdychać z tęsknoty za własnym Domem...

I rzucać dookoła smutne spojrzenia, że nikt mnie nie chce pokochać na Zawsze.

Czego Willi nie rozumie

2010-08-27T12:21:00.007+02:00

Willonek jest kotem dużo zastanawiającym się nad światem i nad tym, co go otacza. Bardzo dużo rozmyśla o wszystkim, leżąc sobie na swoim ulubionym drapaku w kształcie fali, z pyszczkiem podpartym o łapkę, gdy patrzy przez okno daleko-daleko.

Niektóre rzeczy są dla niego jasne: jak dziewczyna sobie usiądzie z książką na fotelu, to znaczy, że jest miła i bezpieczna i można do niej przyjść na kolana, mruczeć głośno, ocierać się, nastawiać do głaskania, tulić. Jak ma na kolanach Szansę, to tym bardziej trzeba przyjść, bo Szansa jest duża i mądra, i nie siedziałaby na kolanach, gdyby nie było bezpiecznie.

Jak dziewczyna wyjmuje kurczaka dla kotów, to należy przyjść, ale nie dać się pogłaskać, bo to może być podstęp. Lepiej poczekać metr dalej, z lekko przykulonymi uszami, i poczekać, aż rzuci, bo aż taka niedobra, żeby w ogóle Willonkowi nic nie dać, to nie jest.

Jeśli jakiś ogon się rusza niedaleko, to należy go upolować, bo wiadomo, ogony ruszające się służą do polowania. Pewnym wyjątkiem są dwa bure pręgowane ogony: Willonkowy, bo Willonek jest delikatny, więc nie wypada polować na jego ogon i świadczy to o złym wychowaniu. I drugi, Olgowy, bo takie polowanie może się skończyć dziurą w uchu.

Są jednak rzeczy, których Willi nie rozumie. Na przykład: że ludzie się tak szybko ruszają, i tak ciągle straszą Willonka. Że czasami jedzą rzeczy i nie chcą się podzielić, mimo że Willi jest przekonany, że by mu smakowały. Że on tak bardzo kocha inne koty, a jak chce się przytulić do Olgi, to ona burczy, fuczy i krzyczy. Ale to nie znaczy, że Willi nie próbuje, bo w końcu Ola się na pewno ma ochotę do Willa poprzytulać, tylko jeszcze o tym nie wie :).

I jest jeszcze jedna sprawa, o której Willonek może wcale nie myśli, patrząc w okno, ale ktoś inny nieraz się nad tym zastanawia... Gdzie wędruje ten Człowiek, który pokocha Braciszków? Gdzie on jest? Czy przyjdzie? Czy zaopiekuje się dobrze? Czy na pewno nie skrzywdzi? Nie wyrzuci? Czy będzie potrafił docenić ich delikatność, czułość, wyjątkowość?...

Może ja jednak spróbuję podejść, to może mnie polubi?

No widzisz, już prawie-prawie

I zobaczysz, w końcu pójdę sobie do swojego Domu. O tak jak teraz, po prostu

Co robią koty podczas lata

2010-08-08T18:14:00.009+02:00

Kocia Ferajna zgłasza się po długiej przerwie - jeszcze w tym samym, niestety, składzie, ale większa, zdrowsza i ciągle równie urokliwa.

Co się zmieniło? Olga pozwoliła się w końcu zdiagnozować (pierwsza wizyta u weterynarza skończyła się lewitowaniem kota pod sufitem i materiałem do badania morfologii - ale pobranym od ludzi, zamiast od kota) - dobrym pomysłem okazało się umówienie się wcześniej z weterynarzem, żeby od razu po przyjściu pobierał krew, a dopiero później badał kota i przeprowadzał wywiad - gdy się odciągnęło Olgi uwagę, nawet nie zauważyła, że ktoś jej jakąś igłę gdzieś wbija. Okazało się, że jej dolegliwości wynikają z średnich wyników wątroby - po wsparciu podstawowymi lekami kicia poczuła się zdecydowanie lepiej, niedługo będzie kontrolowana, ale wszystko wskazuje na to, że wyszła na prostą.

Czejs urósł i ostatnio zamiast szprotką - przezywany jest pulpecikiem. Jest piękny, duży, błyszczący, słodki i coraz bardziej mruczący i towarzyski. Coraz mniej ucieka, gdy się do niego wyciąga ręce, i codziennie, obowiązkowo, przychodzi na kolana na głaskanie i mruczenie. Ostatnio pierwszy raz przyszedł też na kolana na wołanie (a nie sam, gdy mu to wpadło do kociej główki), no i czasami pozwala się pogłaskać osobom, które goszczą u nas w mieszkaniu. Jest cudownym, słodkim zwierzem, kochanym towarzyszem i czułym przyjacielem - ludzi i kotów.

Willi pozostał nieco nieśmiały, ale opatentował sposób na głaskanie: gdy widzi, że człowiek siedzi na fotelu, gdzie jest głaskany inny kot, najlepiej mruczący, natychmiast przybiega, żeby się przyłączyć. No bo w końcu skoro inny kot mruczy, to to jest najlepsza gwarancja, że tam nie krzywdzą kotów, prawda? Mruczy cudnie, głośno, i widać, że bardzo potrzebuje czułości i tulenia, a jedyne, co go powstrzymuje, to lęk, że człowiek może wcale nie być bezpieczny i może - na przykład - chcieć kotu przyciąć pazurki. O nie!

Cała trójka, wespół w zespół z Walunią i Szansą, rozkoszuje się latem, muszkami, opalaniem na balkonie, podjada wysianą specjalnie dla nich pszenicę... Cała trójka czeka na swoich Ludzi, którzy w końcu ich wypatrzą, pokochają i wezmą do siebie...

A każdy kot z osobna wykorzystuje czas wolny na najlepsze kocie rozrywki, na przykład:

Willi - pozuje (wg jego Mecenasa, czyli Majorki, w pozycji przypominającej bohaterkę pewnych dwóch obrazów Goi)

Olga - czuwa. W końcu reszta kotów śpi, więc Księżniczka ma trochę spokoju

Czejs - śpi i ślicznie wygląda, cóż więcej może poradzić kot na upały?

Głaskanie Willonka

2010-06-30T11:48:00.002+02:00

Willonek i Chase są osatatnio pod czujnym obstrzałem kamery - więc jeszcze małe okienko, przez które widać Braciaszków. Moje ostrzeżenie, które słychać w tle, dotyczy Olgi, która na wszystkie próby przytulanek ze strony czułego Williama odpowiada atakiem histerycznego wrzasku - chciałam im obojgu tego oszczędzić :).

Filmik

2010-06-24T23:37:00.003+02:00

W najsmutniejszych, najbardziej deszczowych chwilach dobrze jest spojrzeć na Braciaszków i widzieć te kochane pyszczki...

Naprawdę zazdroszczę temu, kto będzie mógł się nimi opiekować już na zawsze... Mimo że ten Ktoś ciągle jeszcze na Chłopaczków nie trafił - ale przecież w końcu trafi, spojrzy na te cudne pyszczki i pokocha ich... I będzie mógł się codziennie cieszyć takimi widokami.

PS. Za podkład muzyczny odpowiadała Szansa, która podczas filmowania nie opuszczała moich kolan.

Wieści z frontu

2010-06-22T21:46:00.004+02:00

Dawno nie pisałam nic o naszej Fundacji, a tutaj wiele się ostatnio dzieje, choć jest to też przypłacone objawami chronicznego Niedoczasu, objawiającego się chwilowym znikaniem, zasypianiem w tramwajach, konwulsjami ekscytacji, gdy się wymyśli coś fajnego. Strrrrasznie :).

Ale ale - mamy: KRS. REGON. NIP. I konto w banku, tak bardzo potrzebne do działania na szerszą skalę. Mamy też odświeżony wygląd strony, a nawet fundacyjnego bloga :).

Nasza fundacja wypowiedziała wojnę bezdomności - a co. Można o tym przeczytać na wątku: http://forum.miau.pl/viewtopic.php?f=1&t=112920&start=0. Nie jest tajemnicą, że Tajne Brygady Antybezdomnościowe ruszą już za parę godzin na kolejną potyczkę...

Wszystkich chętnych do obłożenia się Dobrowonym Podatkiem Sterylizacyjnym albo chętnych po prostu do pomocy i współpracy.

Nasze konto:

Fundacja na Rzecz Ochrony Zwierząt POD JEDNYM DACHEM

Konto: 29 1050 1445 1000 0090 3004 7683 (ING Bank Śląski S.A.)

Mistress of Kotes

2010-06-21T18:49:00.008+02:00

Zupełnie niedawno przeprowadziła się do nas PaJDotka Oleńka, drobniutka i mięciutka koteńka, która w miejscu, gdzie mieszkała, doprowadzała do szału swojego kociego kolegę, kocurka Toffisia. Te dwa mocne, choć nieco niestabilne charaktery nie były w stanie mieszkać w jednym miejscu, tak więc mała kocia terrorystka przeniosła się do naszego spokojnego, zrównoważonego stada, wyprowadzając je, choć tylko na moment, z ustalonej równowagi.

Oleńka jest przecudnym, kochanym, mruczącym stworzonkiem, pierwszym do sprawdzania zawartości talerzy, ga rnków i wszelkich potencjalnych źródeł jedzenia. Uwielbia mruczeć na kolanach, ocierać się, sprawdzać, co się porabia. Biega leciutko na paluszkach, bezgłośnie i jak gdyby zupełnie bez wysiłku wskakuje na wyższe przedmioty, opadając tak delikatnie i z gracją, jak gdyby udawało się jej lecieć. Ma lekko przedłużane, aksamitne futerko i wygląda jak maleńki tygrysek.

Uwielbia być w centrum uwagi, a nie znosi tylko dwóch rzeczy: kotów i weterynarza. Kotów nie toleruje, dostaje histerii, gdy którykolwiek podchodzi zbyt blisko. Dla Fajnej Ferajny był to pewien szok, bo Willi i Chase nawet nie próbowali powarczeć, tylko przyglądali się ciekawsko, nawet Szansa nie próbowała Oli straszyć, a Wala fuknęła raz, i to bez specjalnego zaangażowania. Tym większe było ich zdziwienie, gdy Ola zaczęła robić dzikie awantury, gdy tylko kociaste przechodziły obok. Miny Ferajny były jasne: przyprowadzono do domu niegroźną wariatkę, lepiej pójdźmy sobie gdzie indziej, gdzie jest spokojnie.

W związku z tym na parę dni Ola przejęła ukochany koci kącik fotelowy, a ja musiałam udostępnić reszcie swoje biurko, a w nocy na wszelki wypadek kocie towarzystwo rozkładało się na najwyższych szafkach, co by małej Terroristen nie wchodzić w drogę. Parę dni minęło, wszyscy się przyzwyczaili, że Olusię omijać z daleka, czasami tylko Chase oberwie, gdy próbuje się z nią pobawić, albo Willi, gdy odruchowo, pieszczoch, próbuje się położyć obok - z Szansą mu się w końcu udało, więc kto wie?

Olinka szuka jednak przede wszystkim kochającego domu, gdzie mogłaby być jedynakiem, gdzie nie musiałaby się złościć, gdzie mogłaby mruczeć, tulić się, ocierać pyszczkiem o policzek i gdzie ktoś zawsze miałby moment, żeby docenić jej wystudiowane kocie pozy, jej kokieteryjne przeciąganie się i cały ten urok, którym kicia emanuje.

Bo one mi dokuczają, te KOTY, one na mnie krzywo patrzą

A ja jestem taka maleńka Okruszka, i nikogo nie biłam, nikogo, a Willi sam się obił o moje pazurki

To tam gdzieś jest dom pełen TYLKO MOJEGO Człowieka? To ja będę pilnować i patrzeć ciągle i sprawdzać, czy już po mnie nie idzie...

Wszystkimi łapkami

2010-06-12T22:53:00.003+02:00

Wszystkimi łapkami PaJDotki podpisują się pod wpisem EwKo na jej blogu: warto przeczytać, warto przemyśleć, warto przejrzeć podane linki. I pozbyć się raz na zawsze niedowierzania, że takie rzeczy się zdarzają...

PRZECZYTAJ KONIECZNIE!

Braciaszkowie

2010-06-09T23:21:00.006+02:00

Braciaszkowie siedzą sobie właśnie na balkonie i pilnują, żeby żaden komar nie dostał się do mieszkania. Co chwilę słychać tylko podskok i opadnięcie kocich stópek, po których nieraz słyszy się popiskiwanie.

Filozofia postępowania Braciaszków stanowi odzwierciedlenie niepewnych nastrojów społecznych i obyczajowych. Ot, jest sobie komar, który kończy swój brzęczący żywot w sposób szybki i bezbolesny. I gdy złapie go Chase, to jest zupełnie pewien, że to jego komar, jego własny i prywatny. Gdy go jednak złapie Willi, to Chase uświadamia sobie relatywność bytu komara i nagle stwierdza, że taki komar jest dobrem wspólnym, którym współobywatele balkonu powinni się zawsze dzielić.

Nieraz dochodzi na tym tle do sprzeczek, ale i tak codziennie rano znajduję ich wtulonych w siebie, pogodzonych i szczęśliwych, bo niezależnie od wszystkich komarów świata Willi jest ukochanym braciaszkiem Czejsa, a Czejs jest ukochanym braciaszkiem Willa.

I choć wiele się zmienia w kocim życiu, to na szczęście ta jedna prawda wydaje się cudownie niezmienna.

Willonek tuli się do cioci Waluni

Bo na kogo może liczyć kot...

...jak nie na swojego Braciszka?

Gościnnie

2010-06-02T10:55:00.003+02:00

Gościnnie chcielibyśmy przekazać od znajomych ogłoszenie - szukają kochającego domu dla psiny, którą wzięli do siebie w ramach pomocy przy ewakuacji krakowskiego schroniska.

Zachęcam!

Perspektywa

2010-04-26T13:41:00.005+02:00

Parę godzin wysiłku naszych Przyjaciół i koty zyskały Perspektywę. Perspektywa jest bezpieczna dla kotów, dostarcza muszek, opalania, Morza Dźwięków, masy bodźców i umożliwia dostęp do nagrzanych płytek, dzięki którym koty mogą być dogrzewane z dwóch stron.

Z kociej wysokości można oglądać TV Naturę w jakości HD, ba, nawet z trójwymiarem. Okoliczności sprawiają, że w TV Naturze nadają nie dość, że ludzi, samochody i ptaszki, to jeszcze od czasu do czasu zające, kuny, a nawet bażanty.

No i fajnie ciepła i przewiewna jest ta Perspektywa, a co.

Parę godzin wysiłku...

I już Willi z wysokości może wyglądać, czy nie zbliża się może jego Człowiek Na Zawsze

W czym wiernie asystuje mu nasza Walunia

Refleksja

2010-04-13T12:25:00.004+02:00

Ostatnio zrobiło się refleksyjnie i choć Wala uważa, że refleksyjność polega przede wszystkim na polowaniu na refleksy słońca na ścianie, to nie każdy podpisuje się pod taką konkretną definicją. Szansa, na przykład, więcej zajmuje się refluksem, w związku z tym, że przy chorych nerkach podaje się kotom alusal. Williamowi i Chase'owi bliżej z kolei do refleksu, bo ćwiczą go codziennie, gdy bawimy się w Wielkie Polowanie i kociaki ganiają za chrupkami karmy rzucanymi po całym mieszkaniu.

Dexter w ogóle się tym nie zajmuje, bo siedzi ponoć właśnie pod fotelem w swoim Własnym Domu. Jego nowa koleżanka Asteria fuczy na niego i pilnuje, żeby nigdzie nie wychodził spod tego fotela, bo kto to widział, żeby obcy kot w mieszkaniu. Jestem pewna, że niewiele czasu ten piękny kawaler będzie potrzebował na to, żeby owinąć ją sobie dookoła małego pazurka, ale chwilowo musi wysłuchać Ody Do Mojego Własnego Ludzia Nikomu Nie Oddam Z Nikim Się Nie Podzielę. Myślę, że koniec recytacji już niedługo, a oba zwierzaki zintegrują się przy okazji wspólnej zabawy piłeczką lub przy miseczkach.

Ale my jednak jesteśmy refleksyjni na inny sposób, co Kotów nie dziwi, bo w końcu już dawno połapały się, że ludzie często zajmują się nieprzyzwoicie niezrozumiałymi rzeczami, takimi jak stukanie łapkami w dziwne białe kratkowane, po którym kotom nie wolno chodzić, albo płakanie się lub śmianie do płaskiego kolorowego migającego, który ma jedną zaletę, że człowieka unieruchamia na dłuższy czas i umożliwia całemu stadu zajęcie wygodnego miejsca i nastawienie się do głaskania.

Więc my dzisiaj, o zgrozo, w przerwach między napełnianiem miseczek, czytamy wiersze, czyli łapiemy takie nasze ludzkie refleksy na ścianie. Tylko bez biegania.

Pan Cogito rozmyśla o cierpieniu

Wszystkie próby oddalenia

tak zwanego kielicha goryczy

przez refleksję

opętańczą akcję na rzecz bezdomnych kotów

głęboki oddech

religię

zawiodły

należy zgodzić się

pochylić łagodnie głowę

nie załamywać rąk

posługiwać się cierpieniem w miarę łagodnie

jak protezą

bez fałszywego wstydu

ale także bez pychy

nie wywijać kikutem

nad głowami innych

nie stukać białą laską

w okna sytych

pić wyciąg gorzkich ziół

ale nie do dna

zostawić przezornie

parę łyków na przyszłość

przyjąć

ale równocześnie

wyodrębnić w sobie

i jeśli to jest możliwe

stworzyć z materii cierpienia

rzecz albo osobę

grać

z nim

oczywiście

grać

bawić się z nim

bardzo ostrożnie

jak z chorym dzieckiem

wymuszając w końcu

głupimi sztuczkami

nikły

uśmiech

Kociaszkowie Apokalipsy

2010-04-07T23:02:00.005+02:00

Braciszkowie Chase i Wilson mieli dzisiaj bardzo brykaniowy dzień. Chase, który po zabiegu kastracji odkrył, że lubi przychodzić do mnie na kolana, w przerwach między gonieniem piłeczek, gryzieniem Willa w ucho i skradaniem się za Dexterowym ogonem przychodził na przytulanki. Ma swój wyjątkowy styl tulenia - nie jakieś tam tradycyjne udeptywanie, raczej Prawdziwy Atak Miłości. Jak na takiego Kruchotka lubi raczej szorstkie pieszczoty, nie tak jak Wilson, który preferuje delikatne muśnięcia po kocim grzbieciku.

Chłopcy odkryli parę dni temu, że potrafią wskoczyć na lodówkę, a po niej na szafki kuchenne - miejsce, gdzie Franciszka wskakiwała bez problemu już dawno temu. No ale wiadomo: kobitka :). Są na razie przejęci zwiedzaniem nowego miejsca, ćwierkają do lodówki zaklęcia, co by niższa była, a gdy znajdują się już na górze, mają wypisane na pyszczkach: Przybyłem, zamiauczałem, zdobyłem. No i trzeba by było być bez serca, żeby ich za te niesamowite osiągnięcia nie pochwalić.

Co ważne - skutecznie odciągali moją uwagę od zmartwień. Jeśli ktoś potrafi rzucać dobre uroki, to ja bardzo proszę o uruchomienie magicznych umiejętności albo przynajmniej włączenie telepatycznej dobrej energii dla czarnej Szansy, która boryka się nie dość, że z niewydolnością nerek, to jeszcze musimy przeleczyć jej poważną infekcję. Wszystko to trudne, od robienia zastrzyków domięśniowych co sześć godzin, przez kroplówki, aż po zmartwienie, czy jej nerki poradzą sobie z tą kuracją...

Chętnych do odliczania kocich zastrzyków zapraszam na wątek Szansy. A pozostałych do podziwiania Williego i Czejsika, zwanych zupełnie niesłusznie przez mojego Bartka Kociaszkami Apokalipsy :).

A chętnych do pokochania któregoś z Kociaszków... Wiadomo: 888 214 806.

A wiesz, co nam się śniło?

Śpiąca natura z fotelem w tle

Wszystkieosiem. Nasze wspólne łapki

Życzenia

2010-04-04T22:54:00.004+02:00

Kochani!

Niech Wam te parę dni Świąt pozwoli zatrzymać się i chwilę odpocząć, nabrać oddechu i sił i energii. Uśmiechniętych ludzkich twarzy i radosnych kocich pyszczków, spokoju, a przede wszystkim Nadziei - niech ona nie gaśnie ani na chwilę

życzy Iza i Bartek razem z Fajną Kocią Ferajną

PS. Wy wiecie, a ja wiem, że wiecie, ale i tak przypomnę: uważajcie w ten cudowny, słoneczny czas na konwalie, żonkile, tulipany i bazie, aby nasi koci Przyjaciele nie przypłacili Świąt problemami zdrowotnymi.

[Caption.iT - Face in Hole]

Strasznie straszne chwile

2010-03-31T10:40:00.006+02:00

Willi i Chase zrobiły mi niespodziankę. Zdecydowanie była to jedna z tych niespodzianek, których nie chce się dostawać bez ostrzeżenia - ale jak się już stało, to było po wszystkim.

Wiosna chłopakom zagrała, zaćwierkało coś za oknem, a hormony obudziły się nagle a intensywnie. W związku z tym z dnia na dzień, ba, z godziny na godzinę, została podjęta decyzja o Strasznym Zabiegu Strasznej Kastracji.

Straszny Zabieg Strasznej Kastracji był mimo wszystko zdecydowanie mniej przerażający niż zapach dojrzewającego, młodego kocurka, który na szczęście jeszcze nie jest pewien, jak się znaczy teren, ale zdecydowanie przeczuwa, że niedługo na to wpadnie.

Młodzież mimo protestów została zapakowana do kontenerków, zawieziona do weterynarza, błyskawicznie poddana zabiegowi i do końca dnia otoczona opieką, troskliwością, dogrzewaniem, otulaniem i pocieszaniem. Na następny dzień nie było to już potrzebne - kocurki obudziły mnie gonitwą po całym mieszkaniu, pochwaliły się świetnym apetytem i chyba zupełnie zapomniały o nieprzyjemnościach z dnia wcześniejszego.

Rzecz jasna po raz kolejny w życiu zawiodłam się na Kocich Przesądach. Kolejne tymczasowe kocurki, które podczas pobytu u nas były kastrowane, nie wzięły sobie do serca przekonania, że po kastracji to kot tyje, nie rusza się, nie ma ochoty się bawić.

Nawet trochę żałuję - bo te chude Kocie Szczurki mogłyby nabrać trochę więcej ciała :). Przy tej ilości energii, którą pożytkują jednak na gonitwy, chyba nie ma co liczyć na jakieś spektakularne efekty... :)

Kocie Solarium

A niby o czym mamy pamiętać?

Tulikotki

1% dla PaJDotków

2010-03-27T22:12:00.012+01:00

Dzięki Fundacji Viva! mogę się podzielić z Wami bardzo dla nas ważną i miłą wiadomością - jeżeli jeszcze nie rozliczyliście się ze swojego podatku, jeżeli bliskie są Wam losy naszych podopiecznych - możecie przekazać na opiekę nad nimi swój 1%.

Na co zostanie on przeznaczony? W całości wykorzystamy go na: leczenie, sterylizacje, profilaktykę zdrowotną, karmy i żwirki dla naszych podopiecznych. W imieniu 15 kotów, które są pod opieką Pod Jednym Dachem, zwanych przez nas pieszczotliwie PaJDotkami, chcielibyśmy podzielić się tą wiadomością.

Jeżeli macie ochotę dorzucić grosik do Kociej Skarbonki, to Chase, Dexter, Dzidka, Fromanka, Ireneusz, Kichotka, Loa, Mamele, Olga, Snake, Spoksik, Toffik, Vegas, Wanilia i Wilson będą Wam bardzo, bardzo wdzięczne!

Dla nas będzie ważne przede wszystkim zaufanie, którym nas w ten sposób obdarzycie, i pomoc, której będziemy mogli dzięki temu udzielić potrzebującym zwierzakom.

Już rozesłaliśmy wici do naszych bliskich, o wzięcie nas pod uwagę przy wypełnianiu zeznania za 2009 rok prosimy także Was.

Kto może przekazać nam 1%?
Każdy, kto składa do w urzędzie skarbowym PIT: 28, 36, 36L, 37 i 38.

Jak to działa?
1. Wypełniasz PIT i wpisujesz odpowiednie informacje we właściwym miejscu.
2. Składasz PIT w urzędzie skarbowym (pamiętaj - masz czas do 30 kwietnia 2010 r. - w tym roku to piątek).
3. Na tej podstawie Urząd Skarbowy przekazuje do VIVY! 1% podatku z Twojego wraz ze wskazaniem celu szczegółowego, czyli "Pod Jednym Dachem".
4. VIVA! podlicza łączną wartość 1% przekazanego z adnotacją "Pod Jednym Dachem" i przekazuje nam uzbieraną sumę.
5. My dostajemy wiadomość i cieszymy się niesamowicie, a najbardziej cieszą się zwierzęta, którym możemy dzięki Twojemu 1% pomóc.

Gdzie i co trzeba wpisać?
To dość proste - skorzystaj z poniższych wskazówek, wybierając te, które dotyczą Twojego formularza PIT.

PIT 28 (pola od 129 do 134)

Numer pola: 129 (Nazwa OPP)
Wpisujesz: Międzynarodowy Ruch na rzecz Zwierząt - VIVA!
Numer pola: 130 (Numer KRS)
Wpisujesz: 0000135274
Numer pola: 131 (Wnioskowana kwota)
Wpisujesz: wnioskowaną kwotę, czyli 1% obliczonego wcześniej podatku po zaokrągleniu do pełnych dziesiątek groszy w dół
Numer pola: 132 (numer telefonu, faksu, e-mail)
Wpisujesz: jeśli chcesz możesz podać numer telefonu, faksu, e-mail
Numer pola: 133 (cel szczegółowy 1%)
Wpisujesz: Pod Jednym Dachem
Numer pola: 134 (Wyrażam zgodę)
Zaznaczasz to pole jeśli zgadzasz się na przekazanie Twoich danych organizacji

PIT 36 (pola od 305 do 310)

Numer pola: 305 (Nazwa OPP)
Wpisujesz: Międzynarodowy Ruch na rzecz Zwierząt - VIVA!
Numer pola: 306 (Numer KRS)
Wpisujesz: 0000135274
Numer pola: 307 (wnioskowana kwota)
Wpisujesz: wnioskowaną kwotę, czyli 1% obliczonego wcześniej podatku po zaokrągleniu do pełnych dziesiątek groszy w dół
Numer pola: 308 (numer telefonu, faksu, e-mail)
Wpisujesz: jeśli chcesz możesz podać numer telefonu, faksu, e-mail
Numer pola: 309 (cel szczegółowy 1%)
Wpisujesz: Pod Jednym Dachem
Numer pola: 310 (Wyrażam zgodę)
Zaznaczasz to pole jeśli zgadzasz się na przekazanie Twoich danych organizacji

PIT 36L (pola od 105 do 110)

Numer pola: 105 (Nazwa OPP)
Wpisujesz: Międzynarodowy Ruch na rzecz Zwierząt - VIVA!
Numer pola: 106 (Numer KRS)
Wpisujesz: 0000135274
Numer pola: 107 (Wnioskowana kwota)
Wpisujesz: wnioskowaną kwotę, czyli 1% obliczonego wcześniej podatku po zaokrągleniu do pełnych dziesiątek groszy w dół
Numer pola: 108 (numer telefonu, faksu, e-mail)
Wpisujesz: jeśli chcesz możesz podać numer telefonu, faksu, e-mail
Numer pola: 109 (cel szczegółowy 1%)
Wpisujesz: Pod Jednym Dachem
Numer pola: 110 (Wyrażam zgodę)
Zaznaczasz to pole jeśli zgadzasz się na przekazanie Twoich danych organizacji

PIT 37 (pola od 124 do 129)

Numer pola: 124 (Nazwa OPP)
Wpisujesz: Międzynarodowy Ruch na rzecz Zwierząt - VIVA!
Numer pola: 125 (Numer KRS)
Wpisujesz: 0000135274
Numer pola: 126 (Wnioskowana kwota)
Wpisujesz: wnioskowaną kwotę, czyli 1% obliczonego wcześniej podatku po zaokrągleniu do pełnych dziesiątek groszy w dół
Numer pola: 127 (numer telefonu, faksu, e-mail))
Wpisujesz: jeśli chcesz możesz podać numer telefonu, faksu, e-mail
Numer pola: 128 (cel szczegółowy 1%)
Wpisujesz: Pod Jednym Dachem
Numer pola: 129 (Wyrażam zgodę)
Zaznaczasz to pole jeśli zgadzasz się na przekazanie Twoich danych organizacji

PIT 38 (pola od 58 do 63)

Numer pola: 58 (Nazwa OPP)
Wpisujesz: Międzynarodowy Ruch na rzecz Zwierząt - VIVA!
Numer pola: 59 (Numer KRS)
Wpisujesz: 0000135274
Numer pola: 60 (Wnioskowana kwota)
Wpisujesz: wnioskowaną kwotę, czyli 1% obliczonego wcześniej podatku po zaokrągleniu do pełnych dziesiątek groszy w dół
Numer pola: 61 (numer telefonu, faksu, e-mail)
Wpisujesz: jeśli chcesz możesz podać numer telefonu, faksu, e-mail
Numer pola: 62 (cel szczegółowy 1%)
Wpisujesz: Pod Jednym Dachem
Numer pola: 63 (Wyrażam zgodę)
Zaznaczasz to pole jeśli zgadzasz się na przekazanie Twoich danych organizacji

Dexter podczas kuracji przeciwgrzybicznej

Chase u weterynarza (fot. B. Cygan)

Szansa podczas badań kontrolnych (fot. B. Cygan)

Koty jedzą trawę

2010-03-23T17:51:00.010+01:00

Koty nie krówki, lecz swe smaki mają. Wśród nich zaś, zwłaszcza przy okazji wiosennej zmiany futerka, króluje pszenica.

Tak, tak, dokładnie, zielona, świeżutka, soczysta, nadająca się do żucia, wspomagająca przemianę materii i pozbywanie się futerkowych bezoarów sałatka wiosenna.

Przepis?
Plastikowe pudełko, ziemia do kwiatków doniczkowych bez dosypanych żadnych wspomagaczy, nasiona na kiełki pszenicy (żeby była pewność, że też niczym chemicznym nie doprawiane), trochę wody, trochę cierpliwości (niewiele), trochę dwutlenku węgla, słoneczka, parodniowa separacja od kotów i voila!

PS. Jest też przepis na to, jak uszczęśliwić Dextera. Nasypać troszkę jedzonka do miseczki, podrapać za uszkiem, pogłaskać po brzuszku, zadbać dobrze, zaopiekować, pobawić się dużo, żeby kotek miał rozrywkę. Do tej roli już się Ktoś przygotowuje poważnie - niniejszym mogę więc poinformować, że Dexter, który chwilowo walczy z problemami skórnymi, jest już jedną łapką w swoim Domu :).

Żuju żuju

Trójka do jednej "miseczki"

Nietoperze też jedzą pszenicę :)

Koci brzuszek stworzony do głaskania

2010-03-14T14:34:00.007+01:00

Są takie brzuszki, które są po prostu stworzone do tulenia - takie idealne, mięciutkie, chętne do głaskania. Brzuszki takie przy każdej okazji odsłaniają się, zachęcając do przytulenia.

Jeden z takich brzuszków należy do Dextera - cudnego rocznego przytulaka, który przejął przywódco w naszym małym Komando Chaosu i szaleje teraz radośnie w chętnej asyście Chase'a i Wilsona. Dexter ma tyle radości z brykania, polowań na myszki i gonitw, że aż popiskuje z radości, potrafi też zachęcić do zabawy nawet naszą Walunię i Szansę. Jest piękny, malowniczy i sympatyczny.

Nawet odpowiedzialne serce mojego Bartka potrafi rozmiękczyć czułym spojrzeniem zielonych ślepi, tyle w tym spojrzeniu odbija się radości, nadziei i zadowolenia z Bycia Kotem.

Jakby mówił: bo my, Tygrysy, MY, Tygrysy, to my tak mamy, że mamy brzuszki, MY TYGRYSY lubimy mieć pełne brzuszki i lubimy mieć brzuszki wymasowane. I ludzi lubimy, i koty, i fotele do drzemek.

I trudno nie cieszyć się z obecności takiego kota, co jest barwny, zadowolony, mruczący... Choć Dexter tęsknie spogląda w okno, bo gdzieś tam ma jednak przeczucie, że już prawie wszystko jest dobrze, tylko jeszcze miejsce nie to...

Dexter na Najwygodniejszym Fotelu W Mieszkaniu

Tak mnie kochaj, żeby mnie nie skrzywdzić...

Codzienna sesja drapania za uszkiem

Zaczynamy

2010-03-10T12:50:00.007+01:00

Długie przygotowania, różne plany, liczne rozmowy, które przeciągały się wielokrotnie do późnych godzin - bo zawsze czasu było za mało na wymienienie się wszystkimi pomysłami; małe i większe marzenia, niekończąca się burza mózgów, a przede wszystkim odpowiedni ludzie w odpowiednim czasie i w odpowiednim miejscu. I jeszcze koty, które potrzebowały pomocy, dzięki którym się poznaliśmy i zaprzyjaźniliśmy.

Fundacja Pod Jednym Dachem: www.podjednymdachem.org

Oto jesteśmy :)

Dialogi a'la Ola

2010-03-04T20:56:00.003+01:00

Olga ostatnio daje wspaniałe popisy elokwencji. Niestety nawet ta niewielka grupa kotów, z którą przebywa, unieszczęśliwia kicię do głębi jej kociego jestestwa. No bo jakże to tak - dzielić się miseczką? Jak wpuszczać do SWOJEJ kuwety? Jak pozwalać człowiekowi na takie głaskanie innych kotów, skoro jest tylko jedna właścicielka Najmiększego Futerka w Mieście.

W związku z tym gdy Ola przychodzi przytulić się na fotelu, zaczyna natychmiast mruczeć, ale też patrzy głęboko w oczy swojego tymczasowego człowieka i skarży się. Brzmi to niesamowicie, bo słychać najpierw mrrr...mrrrr... a później nagle wrrrrau!

I można tak sobie porozmawiać z Olą.

- I co, Olu, dobrze się czujesz?
- Mrrru, mra!
- To czemu się tak złościsz i bijesz swoich kocich znajomych?
- Miauu, wraaaa!
- To oni Ci dokuczają?
- Wra!
- Ale przecież czasami dostają od Ciebie z łapki, gdy tylko przechodzą obok?...
- Wraaa-a! Mrua.
- Tak denerwująco i wyzywająco przechodzą obok?
- Wruuu... mrruu...

Gdy się to słyszy pierwszy raz, to można się przestraszyć - ale widać wyraźnie, że to kocie towarzystwo jest główną przyczyną tych długich skarg gadatliwej Oleńki. A piękna jest, cudna, mięciutka i bardzo kochana. Jestem pewna, że uszczęśliwiłaby bardzo swojego Człowieka... Gdyby ją tylko zobaczył i dał jej szansę.

Na jej pogaduszki i żale jest zresztą sposób: masaż kota na cztery ręce. Wtedy przynajmniej Ola dostaje tyle uwagi, ile jej zdaniem wynosi minimum dla Szczęśliwego Kota w tak niesprzyjających warunkach.

Przeprowadzka Franciszki

2010-02-28T22:10:00.008+01:00

Parę dni temu Frania przeprowadziła się do innego domu tymczasowego. Teraz o przygodach tej pięknej, acz niedostępnej kociej kobietki oraz o jej Poszukiwaniach Nowego Domu będzie można czytać na Kociblogu Dobrowolnym.

Pierwszy raz w życiu przekazałam swojego kota tymczasowego gdzie indziej niż do domu "stałego" i miałam wiele wątpliwości - choć w żadnym wypadku nie dotyczyły one opieki, którą Malutka będzie miała teraz zapewnioną :).

Kierowałam się jednak przede wszystkim dobrem Frani, która dzięki przenosinom dostała szansę na bardziej indywidualną opiekę. Franciszka przeprowadzkę zniosła mężnie, lecz póki co kpi sobie z naszych nadziei, że oddzielona od rodzeństwa znajdzie choć chwilkę czasu na to, by zaprzyjaźnić się z Dużymi.

Ta przemyślna ślicznotka błyskawicznie owinęła sobie dookoła pazurka swoje nowe kocie koleżanki, a na wszystkie starania człowiecze dotyczące zaprzyjaźnienia się - odpowiada w sposób, który każe podejrzewać jej głęboką dezaprobatę wobec ludzkich chęci i nadziei.

Co zrobić, póki co ciągle szukamy Prawdziwego Konesera - który będzie miał tyle radości, co my mamy, z obcowania z tą ślicznotką. Kogoś, kto będzie potrafił dostrzec, że Frania może dostarczyć Opiekunowi wielu wspaniałych chwil - kocha brykać, jest bardzo inteligentna, rozmowna, wyjątkowo wdzięczna. I po prostu nie lubi się przytulać. Jako kot świadomy nie tylko swojej urody, ale także praw i własnej wartości, oczekuje od człowieka szacunku, sympatii i odrobiny dystansu.

To mało? Dużo? A może dla kogoś będzie właśnie w sam raz?...

Bo z Frani to jest taka nieśmiała panieneczka...

Jak to podlotki - bardzo ciekawska

Zdeterminowana, by osiągnąć swoje cele

I charakterrrrna - wyrośnie z niej prawdziwa Kocica

Analiza i interpretacja kota

2010-02-24T19:34:00.007+01:00

Chciałam sobie poanalizować, ale ku mojemu rozczarowaniu ostatnio internauci nie zadawali Profesorowi Googlowi żadnych intrygujących pytań, na które bym już wcześniej nie odpowiedziała.

Jak wiadomo jednak, niewielki materiał nie musi oznaczać skromnej analizy. Do dzieła więc, moi drodzy, ku Całej Prawdzie O Kotach. Zapraszam dzisiaj w imieniu Fajnej Kociej Ferajny do wersji ilustrowanej.

kocia ferajna - top cat

Najbardziej topowe koty wszechCzejsów - piękne, mądre, zdolne, kontaktowe, przytulne, z opanowaną techniką miniaturyzacji, gdy śpią zwinięte w kłębek, teleportacji, gdy są napełniane miseczki, dematerializacji, gdy zbliża się pora przycinania pazurków, emanacji cieplnej, gdy śpią wtulone na kolanach oraz emigracji wewnętrznej, gdy są wiezione do weterynarza. Pośród nich matkująca im Walunia w roli komisji rewizyjnej.

kocięta świeżo urodzone

Miałam swego rodzaju szczęście, że nigdy nie zdobywałam osobiście wiedzy na temat. Wystarcza mi słodki Willonek w roli małego, kochanego "niemowlaczka", który wtula się najczulej w człowieka i zasypia brzuszkiem do góry, z łapką trzymaną na człowieku w geście zawłaszczającym - bezbronny, rozkoszny, kochany. I nic mu nie ujmuje, że ma 5 miesięcy i waży całe dwa kilogramy. Dwa kilo kota do kochania to jest bowiem coś!

najmniejsze koty

Najmniejsze i najmniejsze. Jakby to o małość chodziło - a mnie tak cieszy, jak te szkraby u mnie rosną, jak nabierają siły, jak mężnieją. I tylko szkoda mi, że ich Ludzie, którzy się jeszcze nie znaleźli, ale może już są na tropie? Nie mogą sami obserwować, jak te cudności rosną, zmieniają się, dorastają.

A zamiast namniejszego - najchudszy patyczak w stadzie. Nadługouszny. Najtrójkątnopyszczny.

najsmutniejsze piosenki o'kotach

Nie śpiewamy najsmutniejszych piosenek o kotach - podśpiewujemy sobie wesoło, dodając Ferajnie odwagi na czasy, kiedy znajdą swoich własnych ludzi.

Za to Czejson śpiewa bardzo smutne piosnki, gdy przypomni mu się, że ma ochotę na zabawę, a reszta kotów zajmie się spaniem. Chodzi wtedy po mieszkaniu na swoich patyczakowatych łapkach i piszczy żałośnie i skarży się na samotność tak długo, aż nie przyjdzie do niego ktoś, by go pocieszyć. Może płacze już za swoim domem?...

najleprzy lek na grype
Nie wierzę w istnienie "najleprzych" leków na "grype" - ale znam parę lekarstw na różne inne dolegliwości. Dwa z tych leków leżą właśnie na moim biurku i emanują mocą terapeutyczną.

I mogę zapewnić, że nawet w najsmutniejszych czy najbardziej przykrych chwilach właśnie takie lekarstwo działa niezawodnie. Niestety, nie na każdego - ale wystarczy mieć zdrowe serce, zdolne do czułości, głowę z dobrze rozwiniętą odpowiedzialnością... A skutki uboczne, co mogę powiedzieć? Według mnie nie równają się w żaden sposób z potencjalnymi korzyściami. Powiedziałabym, że to świetny sposób na przedwiosenną chandrę, ale przecież to w pewnym sensie sposób na całe życie :).

Początek

2010-02-17T22:25:00.004+01:00

Dzisiaj Dzień Kota, który o mały włos nie minął bez celebracji Kociego Szcześcia. Całe szczęście Ktoś mi o tym przypomniał. Dziękuję jeszcze raz.

Chciałabym życzyć Wam i Waszym Kocim Przyjaciołom wiele radości, żeby z jednej strony nie trzeba się było martwić o zawartość miseczki, ale z drugiej - żeby nie brakowało Przygód i Ważnych Rzeczy Do Zbadania, dzięki którym zawartość tej codziennej miseczki za każdym razem wyjątkowo smakuje.

Żebyście mieli w sobie wsparcie i żebyście dawali sobie nawzajem poczucie, że jesteście sobie naprawdę potrzebni. Nawzajem. Razem. Wspólnie.

A ja, cóż, chciałabym napisać, że jestem wdzięczna wszystkim Kotom, które spotkałam na swojej drodze. Bardzo wiele się nauczyłam podczas każdego takiego Spotkania, wiele rzeczy we mnie zmieniło się zupełnie. Pokonałam wiele barier, które wydawały mi się nie do pokonania... Naprawdę wiele nauczyłam się o samej sobie.

Dziękuję.

Korzystając z okazji, chciałabym Wam przedstawić piękne Trio, któremu szukam teraz z domu. Ostrzegam - są zachwycające.

Olga - cudna, niesamowicie mięciutka kotka o niesamowitym charakterze. Nie ma ochoty mieszkać z żadnym innym kotem, bo lubi mieć wszystko dla siebie. Gdyby mogła, odganiałaby inne koty od każdej jednej miseczki, każdej jednej kuwety, a przede wszystkim od każdego jednego człowieka. Niestety łapek jej na to wszystko brakuje, więc chodzi z niezadowoloną miną, dopóki się jej nie weźmie na kolana. Mruczy cudownie, kocha człowieka. Jest zdrowa, wysterylizowana, zaszczepiona i czeka tylko na swój Dom. Nie planuje problemów z aklimatyzacją :).

Wanilka nie jest aż tak bezpośrednia w okazywaniu uczuć, jak Ola, ale wystarczy ją pogłaskać, by rozmruczała się głośno. Jest piękna, milutka, bardzo przyjazna. Ma niesamowite, seledynowe oczęta, którymi wyraża nasłodsze przywiązanie do człowieka. Jest śmiała i chętnie okręciłaby już kogoś dookoła swojego pazurka. I to na zawsze, a co. Kicia nie jest jeszcze wysterylizowana - ale mam nadzieję, że szybko to nadrobimy.

Dexter to syn Wanilii. Mimo, że jest zupełnie duży, bardzo kocha swoją mamę i chętnie szuka u niej opieki. Jest nieśmiały, ale bardzo, bardzo łagodny. Wystarczy potrzymać go chwilę na kolanach i pogłaskać, by zaczął mruczeć, rozluźnił się. Potrzebuje uwagi i cierpliwości, ale jest bardzo wdzięcznym obiektem troski. Szuka kochającego domu - gdyby mógł zamieszkać ze swoją mamą, byłby podwójnie szczęśliwy.

Oleńka - mięciutkie cudo

Wanilka o czułym spojrzeniu

Ja utonęłam w tym spojrzeniu...

Koniec.

2010-02-15T16:43:00.004+01:00

Drodzy Przyjaciele kotów Cichego Kąta,

13 lutego 2010 r. Cichy Kąt przestał być miejscem przyjaznym kotom. W Stowarzyszeniu zaszły zmiany, z którymi nie możemy się zgodzić. Niestety, nie ma czasu na prowadzenie proceduralnych sporów i zwoływanie kolejnych zebrań. Koty nie mają czasu. Ci z nas, którzy pełnili jeszcze obowiązki formalne w CK, zrezygnowali z nich. Zdecydowaliśmy, że nie możemy dłużej być wolontariuszami CK.

Nowo wybrany zarząd Stowarzyszenia wprost deklaruje, że nie zamierza utrzymywać opieki nad kotami na poziomie, który osiągnęliśmy przez lata wspólnej pracy dla bezdomnych kotów. Nie możemy zgodzić się na odejście od opieki nad kotami w domach tymczasowych, obniżenie wydatków na opiekę weterynaryjną i żywienie kotów kosztem utrzymania dobrego stanu zdrowia podopiecznych, rezygnację z programu sterylizacji kotów wolnożyjących, liberalizację polityki eutanazji.

Z tego powodu obecnie w ramach Stowarzyszenia nie bylibyśmy w stanie zapewnić wysokiego standardu opieki nad kotami, które pozostają pod naszą opieką.

Uważamy, że w Stowarzyszeniu Przyjaciół Bezpańskich Zwierząt "Cichy Kąt" zaszły zmiany nie do przyjęcia dla osób, które przez lata pracowały na to, by "Cichy Kąt" był miejscem przyjaznym dla kotów. Niestety, nasze racje przeszły bez echa. Dlatego też postanowiliśmy zrezygnować z członkostwa w Stowarzyszeniu oraz dalszej współpracy z nim. Naturalną konsekwencją naszego postanowienia jest przejęcie odpowiedzialności finansowej i prawnej za koty w naszych domach tymczasowych i w kociarni.

Naszym najważniejszym obowiązkiem jest w tym momencie zapewnienie najlepszych możliwych warunków naszym podopiecznym. Wiąże się to z koniecznością przeniesienia kotów przebywających na terenie kociarni do domów tymczasowych oraz z zapewnieniem możliwości pozostania w domach tymczasowych kotom, które do tej pory tam przebywają.

Chcemy podziękować wszystkim, którzy przez te wszystkie lata wspierali naszych podopiecznych. Dzięki Wam przez długi czas skutecznie i na najwyższym poziomie mogliśmy walczyć z bezdomnością kotów oraz zapewnić najlepsze warunki tym, które trafiły pod naszą opiekę. W imieniu ponad siedmiuset naszych podopiecznych, którzy do tej pory znaleźli domy, dziękujemy Wam za lata wsparcia, nieustającego zainteresowania i życzliwości.

Mamy nadzieję, że przez te wszystkie lata zapracowaliśmy na Wasze zaufanie, które teraz tak bardzo jest nam potrzebne.

W najbliższych dniach zajmiemy się formalną organizacją naszej działalności w tej nowej, zaskakującej sytuacji.

Adria - Adrianna Baranowska
Barbara Horz - Barbara Horzowska
Ryśka - Magdalena Nykiel
Jose Arcadio Buendia - Jarosław Nykiel
Myszka.xww - Joanna Komenda
Majkowiec - Iwona Grosicka
Starchurka - Anna Stachura
Luelka - Izabela Zamorska-Wasielak
Almacita - Aleksandra Bober
Aassiiaa - Joanna Musiał
Grrr... - Agata Majchrzak

Króliczek

2010-02-12T22:29:00.007+01:00

Żeby móc coś napisać, musiałam zdjąć ze swoich kolan mruczącego Williama, który swój śliczny bielusieńki i mięciutki brzuszek wystawił do głaskania - wraz z całym Williamem - i całego Williama rozmruczał do granic kociej możliwości. Jeszcze dwa tygodnie temu nie zrobiłabym tego - no bo jakże, przerwać tak niesamowitą chwilę zaufania? A tu nagle stało się to codziennością.

Patrzę tak sobie na niego (teraz mruczy, ugniatając biurko, i wylizuje sobie łapki) - kiedy zdarzył się ten dzień, kiedy Wilson z kotka nieoswojonego zmienił się w tego mruczącego przytulaka, który nawet nowo poznanym osobom po chwili konsternacji zamruczy, który parę razy dziennie pakuje się na kolana?

Przecież jeszcze przed chwilką był uciekającym nieśmiałkiem, który był gotów na jednym wdechu streścić mi 20 powodów, dla których Ludzie Są Straszne. A teraz chodzi, ugniata, mruczy, tuli się, ociera, wpycha się na mój fotel komputerowy i upiera się, że będzie mruczącym termoforkiem. Parę razy dziennie w dodatku forsuje zaporę z Cioci Fanfy, która blokuje innym kotom dostęp do człowieka i głaskania i nie odstępuje potencjalnych głaskaczy na krok, a kandydatów do głaskania obdarowuje stanowczym kociosierpowym.

Czy ktoś mi kota podmienił? I kiedy się to stało? A także - kolejne pytanie - kiedy on się zrobił z tego małego kociaczka takim dużym kocurem i dlaczego - a sprawdzałam przed chwilką - zaczyna mu już rosnąć drugi komplet kiełków?...

I jeszcze, do zestawu pytań dołożę jedno - dlaczego ten cudny mruczący kocurrro o wyjątkowej urodzie ciągle tu ze mną jest i mruczy do mnie, patrząc mi czule w oczy? Bo przecież powinien już mieć Swojego Kogoś do kochania. Do mruczenia. Do tulenia. Do wchodzenia na kolanka z wyrazem pyszczka: a ja przepraszam, że przeszkadzam, ja tu tylko tak przez przypadek, ale jeśli chcesz, to możesz mnie pokochać i potulić.

Miękki jest, bieluśki, cudowny i do pokochania od zaraz. Kto mu da prawdziwy Dom na zawsze?

Białe cudeńko

Skośnooki typ

Blogowo

2010-02-09T15:18:00.003+01:00

Fajna Kocia Ferajna została zgłoszona do głosowania na Blog Roku w kategorii Życie. W imieniu Czejsa, Wilsona i Franciszki serdecznie dziękuję, one też czują się zaszczycone :). W tym samym konkursie występuje także Efka i Koty i Kociblog dobrowolny. Głosować można do 24 lutego włącznie.

A co na przykład taki William sądzi o konkursach? A ktoś pogłaszcze kotka? Jeśli tak, to sądzi, że to mruczący pomysł. Jak wszystkie związane z głaskaniem kotków :).

Koty odrzutowe

2010-02-07T21:48:00.003+01:00

Co tam zmartwienia - powiedział Czejs, usadawiając się dokładnie tuż przede mną. Różowym noskiem dotknął ekranu w miejscu, w którym chwilę wcześniej znalazła się Tajemnica.
- Co tam zmartwienia, gdy tutaj do rozwiązania jest bardzo poważna zagadka.
By rozpocząć badania, dotknął Tajemnicy delikatnie łapką. Nie wyczuł niczego, ale miał wrażenie, że to dlatego, że Tajemnica się przesunęła. Na wszelki wypadek cofnął się trochę, świadomy że Tajemnice bywają mroczne i straszne, a nawet groźne dla takich kocich okruszków jak Czejsy.

Tajemnica nie znikała jednak ani na chwilę. Poruszała się pulsująco i deprymująco, wyprowadzając Czejsa z równowagi. Czejs odskoczył nieco i pisnął żałośnie - Tajemnica nie zareagowała jednak na ten okrzyk żałości, w przeciwieństwie do Williama, który przybiegł pomóc bratu.

Dwa kociaki ustawiły się tuż przed monitorem i przekrzywiały zdziwione pyszczki. Że ruszająca się jest Tajemnica? Że fruwająca? Przesuwająca i niepolowalna? William, do którego bardziej przemawia pełna miseczka niż zagadki metafizyczne, zajrzał na wszelki wypadek za ekran, czy Tajemnica nie schowała się jednak tam, bo przecież skoro ją widać, to na pewno dałoby się nią poturlać, a przeturlana Tajemnica to już Tajemnica oswojona, a właściwie to w ogóle nie Tajemnica tylko Turlajka.

I być może były bliżej rozwiązania niż same podejrzewały, ale w tym momencie przez pokój przebiegła Franciszka z myszką w pyszczku, co skutecznie wymazało wszystkie Tajemnice i Zagadki z małego kociego wszechświata.

Niech ja cię tylko złapię!

A masz, ty myszko, a masz!

Frania na wirtualnej miotle. Odrzutowej :)

Straszenie Człowieka

2010-02-04T10:40:00.004+01:00

W rozgrywanych niestety ostatnio z dużą częstotliwością meczach z bakteriami i innymi zarazami można by powiedzieć, że przegrywamy 2:3. Na szczęście chodzi o zwierzaki, a nie żaden sport, więc tak naprawdę oznacza to dwie wielkie wygrane, czyli zaszczepienie dwóch kociaków. Po ostatnich tygodniach zintensyfikowanych zmagań, w których przynajmniej raz - w przypadku Czejsa - było już bardzo ciężko, powolutku wychodzimy na prostą. Na wszelki wypadek postanowiliśmy jednak nie czekać do momentu, kiedy wszystkie kociaki będą na raz gotowe do szczepienia, i gdy tylko stan któregoś z nich po odstawieniu antybiotyku stabilizował się na parę dni, braliśmy delikwenta na indywidualną wycieczkę do weterynarza.

W piątek pojechał Wilson, który po początkowych przegranych z bakteriami bardzo ładnie wyszedł na prostą i - jako wyjątkowo grzeczny kotek - bardzo ładnie postarał się, żeby swoich ludzi nie stresować za bardzo. Po szczepieniu był lekko osowiały, raz nawet zawahał się, czy chce kolację, ale trwało to tylko parę sekund :).

We wtorek na szczepienie trafiła Formanka, która patrzyła na mnie z ogromnym zawodem, gdy brałam ją do naszych zaprzyjaźnionych weterynarzy. Była bardzo przestraszona, ale też grzeczna. Pani doktor śmiała się tylko, że Frania wygląda jak małe przerażone kurczątko - przykulona, trzęsąca się i przekonana, że u weterynarzy to koty spotykają tylko niedobre rzeczy. Po powrocie do domu starałam jej się trochę wynagrodzić przysmakami te trudne przeżycia, ale i tak spotkałam się z absolutną obrazą. Franciszka zresztą po szczepieniu czuła się źle i dopiero dzisiaj trochę otrząsnęła się po tych przeżyciach. Biedna, biedna kicia...

W przyszłym tygodniu na szczepienie - mamy nadzieję - pojedzie Czejso, dzięki czemu cała gromadka Hausików zostanie zabezpieczona przed złymi zarazkami... Później czeka nas jeszcze szczepienie naszej własnej Waluni, która teraz kończy antybiotyk, i podawanie autoszczepionki Szansuni. Dużo ciężkiej pracy jeszcze przed kotami, o tak, chociaż absolutnie nie widać tego po tym pięknym stadzie, które na co dzień zajmuje się głównie brykaniem i bardzo intensywnymi drzemkami :).

Braciszkowie

Willowa myszka, Willowa! Zostaw!

A nie prawda, bo Czejsowa!

Dziwny jest ten świat

2010-02-02T16:57:00.004+01:00

Problemy. Małe problemowe potworki, które czają się złośliwie w różnych ciemnych kątach i wypełzają, gdy nikt nie patrzy, i gryzą dotkliwie. Psują nastroje, zdejmują uśmiech, rozcieńczają ten kawałek słońca, który raz na jakiś czas wychodzi zza chmur.

Dobrze, że mamy takie urocze stadko Polowaczy Na Problemy. Wyciągają je z kącików, zresztą razem z zagubionymi gumkami do włosów i spinkami. Tarmoszą, gonią, podrzucają, dryblują Problemowymi Paskudnikami. Noszą w pyszczku, ścigają, przerzucają.

I dobrze im tak, tym problemom. Bo co sobie myślą, że się tak wolno czaić? Że dokuczać? Zdokuczany człowiek mógłby zapomnieć napełnić miseczkę i podrapać po uszku. A do tego nie można dopuścić.

PS. Zapraszam na bazarek z biżuterią dla CK: http://forum.miau.pl/viewtopic.php?f=20&t=107048

Problem namierzony

Problem rozpoznany

Problem już prawie...

...w zasięgu łapki.

Tarmoszenie problemów czas zacząć

Zdjęcia rodzinne

2010-01-26T11:10:00.003+01:00

Nikt mi nie powie, że z Rodziną - kocią czy ludzką - jest łatwo. Nigdy nie jest łatwo, gdy się wpuszcza kogoś do swojego życia, dzieli się z kimś wspólną przestrzeń, wspólne chwile. Zawsze ktoś czuje się czasami zraniony, obrażony, skrzywdzony. A przecież bez tych naszych kocich i ludzkich najbliższych nic nie wyglądałoby tak samo.

I nie liczy się, że czasem ktoś coś zrzuci czy rozbije. Że czasem ktoś podrapie meble. Że czasem ktoś zakropi oko piekącym antybiotykiem albo wyczyści nieszczęśliwemu kotu ucho, co jest nieprzyjemne i poniżej kociej godności.

Bo razem jest raźniej. Nawet Wala tak uważa i przecież w jakiś sposób kocha te swoje przybrane "dzieci", wylizuje im uszy, pokrzykuje, gdy Czejs za bardzo tłucze Formankę, pozwala im się poprzytulać i zasnąć z nosami schowanymi w jej ciepłym, gęstym futerku.

Może ktoś zaprosi do swojej Rodziny któregoś z małych Hausików? Delikatnego pieszczocha Wilsona? Nieśmiałą, ale tak bardzo ciekawską Formankę? A może chudzielca Czejsika, którego od małej małpki dzieli tylko to, że - ku ubolewaniu Czejsika - nie potafi zawisnąć na swoim długaśnym, cienkim ogonku...

Pewnie będą trochę niszczyć meble, jak to koty. Na pewno będzie po nich zostawać futro na ubraniach. Będzie trzeba nauczyć się chować jedzenie, bo każda pozostawiona sama sobie kanapka zostanie upolowana, obwarczana i zjedzona. Pewnie raz na jakiś czas coś zrzucą... Ale będą też kochać, będą szukać kontaktu, będą szukać pomocy u tego Człowieka, który je pokocha. Będą przybiegać na przywitanie, gdy Człowiek otworzy drzwi. Zamruczą do Człowieka, gdy będzie tego potrzebował albo gdy po prostu będą miały ochotę. Gdy się poczują dobrze w nowym miejscu - będą zapewne przychodzić i się przytulać...

Tylko tak bardzo potrzeba, by ktoś je dostrzegł... Poznał... I zaprosił do swojej Rodziny.

Walusia strasznie dużo ma na swojej głowie

Klasyczne zdjęcie a'la Nasza Klasa: Sylwester 2009

Czejsik kocha Formankę

Bo ona ma takie smaczne uszy do gryzienia

Porannie

2010-01-24T15:54:00.006+01:00

Poranne kotki są kotkami przyjaźnie nastawionymi do człowieka, bo wiadomo, jedna jaskółka wiosny nie czyni, ale człowiek rano to pewny sygnał, że niedługo pojawi się śniadanie.

Każdy z kotków wyraża swoją aprobatę dla wstającego człowieka na swój sposób - Walunia prowadzi człowieka do łazienki, bo to bardzo higieniczny kotek i najbardziej lubi być rano głaskana, gdy siedzi w umywalce. Wilsonik biegnie tuż za Walą, po czym w łazience wywala się brzuszkiem do góry i mruczy głośno i ociera się pyszczkiem o rękę i na wszystkie sposoby pokazuje, że myśl o śniadanku jest mu miła, a głaskanie po brzuszku jeszcze milsze. W ogóle z Willonka zrobił się słodziaczek-przytulaczek. Jest naprawdę towarzyski, a ostatnio zamruczał nawet naszym gościom, mimo że w pierwszej chwili był nimi śmiertelnie przestraszony.

Czejsik siedzi zazwyczaj rano na drapaku. Przygląda się czujnie człowiekowi, ale zazwyczaj mimo wszystko wystawia ogonek do podrapania i delikatnie, jak to on, poociera się, a nawet pomruczy.

A Formanka, czyli nasza piękna Franciszka, też jak to ona, biegnie do człowieka z podniesionym ogonkiem i drze ryja, że chce jeść. Po czym prowadzi człowieka do miseczek. Po czym wskakuje na blat sprawdzić, czy się dobrze nasypuje. Albo wykonuje ćwiczenia wspinaczkowe, bez problemu łapiąc równowagę podczas siedzenia na bardzo wąskim oparciu krzesła. I gdyby nie wyciągnąć w jej kierunku ręki, to nikt by się nie spodziewał, że ona taki strachulec. Bo jak nie ma w pobliżu ludzkich rąk, to ona nawet przyjdzie dotknąć nosem ludzkiego nosa. Nawet położy się sama z humorem na ludzkich plecach, korzystając z tego naturalnego podgrzewanego materaca. Byle tylko kotka nie próbować dotykać.

I wszystkie nic sobie z tego nie robią, że ich Człowieka się tak martwi o Czejsika, który się ostatnio pochorował, że martwi się o Szansę, która przyjechała na chwilę do Krakowa, bo w Kielcach weterynarze sugerowali przy niewielkiej niewydolności nerek eutanazję, a przecież Szansa ma prawo do swojej Szansy, ma swoich kochających Ludzi i chce żyć... Nic takie zmartwienia wobec pełnej miseczki.

Rozsądne te zwierzaki, a co.

Kto pokocha te kocie Śliczości, kto chciałby przytulić do serca któregoś z tych słodkich Hausików?

Poczochraj Willonka :)

A tak Formanka kocha Walusię

Długaśne kotaśne

Marzniesz? Zajrzyj! Nakarm kotka

2010-01-12T13:38:00.003+01:00

Kolejny bazarek na rzecz CKotów: http://forum.miau.pl/viewtopic.php?f=20&t=106066.

A tam m.in.: piękna książka o Audrey Hepburn, ognisty szal prosto z Tunezji, świeczuszki, zawieszki, a nawet przerażający lazurowy kubek z wielkimi uszami :). Zapraszam serdecznie!

I pamiętajcie: każda złotówka karmi, leczy, pomaga!

1 CKGrosik to 1 złotówka czyli całodniowe wyżywienie jednego kota!

Zawieszka - cena wywoławcza 1 CKGrosik

Piękny szal prosto z Tunezji - cena wywoławcza 10 CKGrosików

Komplet dwóch świeczek w oryginalnym opakowaniu - 3 CKGrosiki

Cudna książka o Audrey Hepburn, pięknie wydana przez wydawnictwo Taschen - cena wywoławcza 15 CKgrosików

Czy Franciszka pozwoli mi obok siebie przejść?

2010-01-11T12:41:00.003+01:00

Mięciutkie futerko - oto co sprawia, że choruję z miłości do Formanki, zwanej też Franciszką. Jest bielusieńka, ma "przyczepiany" czarny ogonek, którego kolor zmienia się dokładnie u nasady, śliczne czarne plamki na główce i uszkach. I wyć się chce, gdy się zajrzy w te jej przecudne wielkie oczęta, gdy się zobaczy ten śliczny mały guziczkowy różowy nosek i gdy się ma ją na wyciągnięcie ręki.

Bo gdy się już rękę wyciągnie, to Formanka się dematerializuje i znika pod fotelem. Bo ona sobie żadnego dotykania po prostu nie życzy, ona się dotykania boi i ona dawać się dotykać nie będzie. Co nie zmienia faktu, że jest ciekawskim stworzonkiem, które nie umie wytrzymać zbyt długo w jednym miejscu, kocha zabawy i ściganie myszki na wędce, a człowiek nie wydaje jej się na tyle straszny, by nie sprawdzić, co ma na talerzu. Formanka podchodzi powąchać wyciągniętą rękę i sprawdzić, czy nie ma tam jogurciku albo śmietanki. Formanka w celu zajrzenia do talerza nie ma problemu z tym, by się oprzeć przednimi łapkami o ludzkie nogi. Za przysmakiem bez problemu wejdzie na ludzkie kolana. Czasami, gdy obok znajduje się inny kot, lubi wyłożyć się zupełnie obok.

Byle tylko rąk nie wyciągać i kotka nie krzywdzić głaskaniem.

A jednak wierzę, że znajdzie się ktoś, kto się w niej zakocha tak jak ja. Miłośnik wielkich pięknych kocich oczu i zgrabnych kocich tyłeczków znikających błyskawicznie pod fotelem :). Czuły obserwator, który pokocha tę niedostępną Pięknotkę...

Formanka szuka Domu, w którym mieszka już inny kot, albo takiego, w którym mogłaby zamieszkać z którymś ze swoich braci. Potrzebuje cierpliwego Opiekuna, który pozwoli jej samej dojrzeć do decyzji o zaprzyjaźnieniu się.

Bałwanka-Formanka, zwana też Franciszką

Te słodkie przepychanki między rodzeństwem...

Zatroskane spojrzenie Formanki...

I ten, schowany gdzieś głęboko, ale przecież obecny błysk zainteresowania tym Ludziem, co to za kotkiem chodzi, pstryka, nawołuje, przynosi przysmaki, bawi się myszką...

Książe William - ulubieniec dam

2010-01-06T14:30:00.003+01:00

Jak to człowiek może się mylić. Przynoszą mu do domu kociaka, który mimo swojego młodego wieku jest dość napakowany, masywny, z wyglądu koci macho. I człowiek tak patrzy na tego kota i zanim się zastanowi, przylepia mu łatkę.

A później bije się w pierś.

Nie ma Dona Wilsona. Jest słodki książę Wilson, zwany też Pięknym Williamem. Bo Willi jest delikatny. Bo Willi jest wrażliwy. Bo Willi nie chce się bić. Bo Willi nie będzie się pchał do michy, jak się inne koty pchają, bo to jest zdecydowanie poniżej godności Williego, a poza tym mógłby sobie zmierzwić to śliczne, codziennie dokładnie wylizywane białe futerko.

Bo Willi jest pieszczoszkiem. Jest estetą. Jest takim Dudusiem z "Podróży za jeden uśmiech", co to gdyby mógł, to by podróżował z walizką ze skórki cielęcej. Jest słodkim, delikatniutkim kocurkiem, który jak ma dobry humor, to chodzi po całym mieszkaniu i mruczy. I nawet czasem robi mi niespodziankę i przychodzi do mnie się poprzytulać albo rozkłada się na kolanach tak cudownie sennie.

I co z tego, że ma minę huncwota, jak to jest mój mały esteta, rozkoszny mamisynek, który płacze, jak mu ktoś wyjada z miseczki. No bo co. I jak to.

Biedny mój Wilsoniku, a ja cię od dresów dresików przezywałam... Willi czeka na człowieka, który pokocha tego misiowatego koteczka z całym asortymentem: nieśmiałością, ciapowatością, łasuchowaniem i delikatnością. Kto doceni cudnego gęstofuterkowego Pięknota.

Piękny William

A w uszko mnie podrrrrapiesz?

Taki ze mnie Milusiński

Przeprowadzkowo

2009-12-29T16:32:00.003+01:00

Więc w końcu my przenieśliśmy się z domu tymczasowego do swojego domu stałego. A razem z nami przywędrowała prawie cała Kocia Ferajna.

I najpierw przeniósł się Bartek i jego rzeczy, a ja z kociastymi czekałam na ostatnie szlify i na montaż drzwi, czyli ostatnią pracę remontową, o której wiedzieliśmy, że nie powinna odbywać się w towarzystwie zwierzaków.

A później cała czwórka została złapana do kontenerków i przewieziona do nowego miejsca.

A wtedy Wala wyszła z kontenerka, a później zwiedzała całe mieszkanie na lekko przygiętych łapkach, ale z każdym krokiem łapki prostowały się coraz bardziej, aż w końcu zdecydowała się spędzić wieczór na ocieraniu się o wszystkie mniej lub bardziej znane przedmioty i gruchaniu do nas wszystkich swoich bardzo ważnych spostrzeżeń.

A wtedy Chase schował się za materacem, tak że było widać tylko samą końcówkę kocurkowego ogonka i siedział tam godzinę i wyszedł dopiero wtedy, gdy zaburczało mu w brzuszku. I chociaż w nowym otoczeniu wydawaliśmy się jacyś tacy obcy, to jednak mieliśmy wystarczająco smaczny jogurcik, by było nam można powoli na nowo zaufać.

A wtedy Wilson schował się za pralkę i siedział tam z pyszczkiem wciśniętym w kąt i pomiaukiwał żałośnie i żadne zaproszenia do smakołyków nie pomagały. I siedział tak do rana, aż przyszła do łazienki Wala, zaczęła się ocierać o moje nogi, zagruchała radośnie: a wtedy Wilson wyszedł zza pralki i jak gdyby nigdy nic poszedł do miseczki. Po prostu dojrzał do zwiedzania mieszkania :).

A wtedy Formanka schowała się jeszcze głębiej za pralkę, gdzie siedziała schowana za Wilsonem i nadal udawała, że jej nie ma, aż w końcu ośmielona towarzystwem Wali, prawie że uczepiona Walowego ogonka, przewędrowała przez mieszkanie, schowała się najpierw za kanapą, później za fotelem, a teraz biega sobie i bryka zadowolona, pod warunkiem, że nie próbujemy kota głaskać, co jest zdecydowanie nieodpowiednim zachowaniem i bardzo dużym nietaktem.

I przykleiliśmy już na lodówce napis: Tam dom Twój, gdzie Kot Twój. I próbujemy się znaleźć w nowym otoczeniu, podczas gdy mała stokrotka Cuddy powolutku odnajduje się w swoim własnym Domu, w którym spędziła już całe Święta.

I bryka, i mruczy, i odkrywa (że dzwoneczki dzwonią, jak się je dotknie łapką), i bawi się, i gania
za myszkami na sznurku - i nazywa się Zosia. Bo, jak stwierdziła wspólnie trójka jej nowych Opiekunów: ma oczy Sophie Loren. Ot co :).

A tak urosły Czejsy, jak się ludzie nie patrzyli... Tylko gofrowane wąsy są nie wiadomo skąd

A tak się Czejsy wydłużyły ogromnie. I strójkątniały na pyszczku

A takie są słodkie i urocze i mruczące, gdy przesyłają pozdrowienia specjalnie dla mamy Agaty, której dedykujemy dzisiejszy wpis po długiej przerwie :).

Choinkowe zagrożenia

2009-12-19T23:26:00.002+01:00

Chciałabym bardzo, bardzo serdecznie polecić przeczytanie artykułu dotyczącego świątecznych (i nie tylko) zagrożeń dla kociego zdrowia autorstwa EwKo. Ostrzegam, momentami drastyczne. Ale... Chyba lepiej wiedzieć, niż sprawdzić te informacje na swoim kocie...

http://kotototek.blox.pl/2009/12/Kotchoinkaproblem.html

Czarodziejka

2009-12-13T22:59:00.003+01:00

Z Czarodziejkami tak już chyba jest, że roztaczają wokół siebie magiczną aurę. Taka właśnie jest Cuddinka: w jej spojrzeniu można utonąć. Gdzie się ta Magia ukrywa? Czy chodzi o wykrój migdałowych ocząt, czy o miodowy odcień ślepi, a może po prostu o tę mieszaninę lęku i uczucia, którą można wyczytać w jej spojrzeniu?

Na jej pyszczku odbija się każde uczucie tej delikatnej koteczki - lęk, radość, ukontentowanie z zabawy. Jest najbardziej mrucząca z całego towarzystwa, jako jedynej zdarza jej się przychodzić na przytulanki - a wtedy dzieją się cuda: chodzenie tam i z powrotem, wtulanie się, wywracanie, nadstawianie to brzuszka, to bródki, to grzbieciku do głaskania, chowanie pyszczka w ludzkiej dłoni. A wszystko to z ogromną delikatnością, jak przystało na kruchutką Calineczkę...

I głośne, cudowne mruczenie, najpiękniejsze kocie melodie wygrywane przez małą specjalistkę od Cudów - Cuddinkę.

A utulisz nieutulonego kotecka?...

Zniknęła w Krainie Snów

Malutkie marzenia o domu malutkiej koteczki Cuddy

O Kocie-Huncwocie

2009-12-11T13:50:00.006+01:00

Gdyby Wilson nie zamieszkał u nas w mieszkaniu, to myślę, że wyrósłby na szefa całego podwórka. Oczywiście, jeżeli by dożył tej chwili, bo trafił do nas w kiepskim stanie zdrowia, bardzo osłabiony, z zaklejonym ropą okiem. Ale nie od tego mamy wspaniałych, zaufanych lekarzy*, żeby kotki chorowały: Wilson powolutku, ale skutecznie wraca do zdrowia. Po kocim katarze zostały jedynie drobne ślady, natomiast leczenie ciągle trwa... Jak widać to półtora tygodnia dłużej, kiedy Wilson przebywał na podwórku, a jego rodzeństwo już w ciepłym mieszkaniu z pełną miseczką, zrobiło bardzo dużą różnicę. Podczas gdy Chase i Cuddy poradzili sobie z początkami infekcji bez dodatkowego wsparcia farmakologicznego, tak u Wilsona dobijamy niedobre bakterie uparcie i systematycznie, z dobrym skutkiem, ale nie tak szybkim, jak byśmy sobie marzyli...

A kto to w ogóle Wilson, oprócz tego, że brat Cuddinki i Chase'ika? To mały Banditto, który najwyraźniej odczuwa metafizyczną więź telepatyczną z naszym dawnym podopiecznym, Don Bernardo. Wygląda jak mały "pakero", ma wyraz pysia prawdziwego huncwota i bardzo donośny głosik, którym mimo lekkiego niepokoju, który ciągle w nim wywołujemy, domaga się tego, co kotkowi jest potrzebne. Czasami jest to kawałek kanapki, czasami po prostu pogłaskanie, a czasami zabawa. Wilson wie, czego chce, i wie też, kto tu w tym mieszkaniu jest od spełniania kocich życzeń. Potrafi nas ciągle zaskakiwać - po całym dniu czmychania przed nami nagle przychodzi i pakuje się na kolana, po czym zasypia spokojnie, mrucząc, zwinięty w kłębek. Czasami odstawia też przedstawienie pt. "Chciałbym, ale się boję" - przychodzi do mnie na biurko, chowa się pod wąską, ciasną półeczką i mruczy. Gdy go zaczynam głaskać, odstawia niesamowite akrobacje, wystawia brzuszek do głaskania, uszka, bródkę... Cudności. Ale koniecznie musi być wtedy ukryty - głęboko pod półką czuje się po prostu bezpiecznie. Podobne sztuki pokazuje, gdy wystawia się do głaskania... zza winkla. Najlepiej być głaskanym dla kotka, gdy człowiekowi wystaje zza ściany sama ręka, ot co.

Tacy właśnie jesteśmy straszni :).

Co nie zmienia faktu, że Willi jest wspaniałym, bardzo kontaktowym kocurkiem, który kocha jogurcik, zabawy, figle i jest tak naprawdę bardo ciekawy, co to są te ludzie. I co mają w swoich miseczkach :).

Kto się pozna na Kocie-huncwocie? Kto pokocha małego kocurka, o zbójeckim wyrazie pyszczka, pod którym Wilson kryje delikatnego, potrzebującego czułości kociaczka?...

* Pozwolę sobie na małą reklamę: lecznica doktora Serwackiego na ul. Kordiana 60.

Co sobie myślą takie Ludzie, jak chodzą za mną z tym czarnym pudełkiem?

Szef stadka podczas wieczornej drzemki

Bo ze mnie jest naprawdę wrażliwy, czuły dresik :D

Tymczasowy blues...

2009-12-09T21:07:00.008+01:00

Zaczynam tę notkę już po raz piąty - może to najwyższy czas, by w końcu ją zacząć naprawdę. Tylko słów mi trochę brakuje. Gdy oddaje się swojego Kociego Przyjaciela, serce się ściska od żalu. Najłatwiej by było, gdyby dało się nie przywiązywać, ale jak się nie przywiązać do tych Kocich Indywidualności, które gościmy u siebie w mieszkaniu?

Całe szczęście, że się w końcu znajdują się ci Najlepsi Opiekunowie Pod Słońcem, choć trzeba wtedy znowu takiego odchuchanego, ukochanego Zwierza powierzyć nowo poznanym Ludziom. I oddaje się takiego kota, i ciągle kątem oka szuka się takiego Nikona, bo przecież jeszcze przed chwilką był tuż obok i ćwierkał, czekając, aż się go zawoła, i biegł z podniesionym ogonkiem i zaraz zwijał się, mrucząc, na kolanach.

Tym bardziej dziękuję za informacje przekazywane z nowego domu, które utwierdzają mnie raz po raz w słuszności dokonanej decyzji - bo tyle razy rozmawialiśmy z Bartkiem o tym, czy jednak go nie zaadoptować. Ale teraz już wiemy, że tak miało być, bo teraz Nikon na swój Prawdziwy Dom, jest szczęśliwy, ma swoich prawdziwych Opiekunów i Przyjaciół. I wiem już, że ze swoją nową kocią przyjaciółką, syjamką Coco, biega po mieszkaniu, goni się i poluje wspólnie na pluszowe myszki. I wiem, że wobec pieska Brutusa czuje jeszcze odrobinę respektu, ale już się z nim zaczyna kumplować. I wiem, że trochę się pochorował (co jest zupełnie zwyczajne przy przenosinach, stresie i związanym z tym spadku odporności), ale jest otoczony czułą opieką jego Ludzi i weterynarza. I zgodnie z tym, co przewidywałam, jest po prostu bardzo kochany.

I co tam żal, skoro wiem, że ten czuły kotek o nosku najbardziej różowym na świecie trafił właśnie do tego Domu, do którego powinien był trafić.

Bardzo, bardzo dziękuję.

I przy okazji chciałabym serdecznie podziękować Majorce, która wirtualnie opiekowała się Nikonem podczas jego pobytu pod opieką azylu "Cichy Kąt", a która teraz zaadoptowała wirtualnie Wilsona. A kim jest Wilson? O tym już w następnym odcinku :).

W nowoczesnych kocich rodzinach Koci Tata nie wstydzi się okazać czułości i pożalić się od czasu do czasu na trudy rodzicielstwa, nawet takiego przybranego

Bo te dzieciaki to ciągle wchodzą przybranemu tacie na głowę

Wczuj się w ten tekst, poczuj go w sobie, a stanie się zupełnie jasny i klarowny

I kochasz kotka. Ja wiem, że kochasz, czujesz w sobie całe kiełbaski miłości, ba, całe kurczaczki miłości

Tarot intuicyjny szuka domu

2009-11-25T10:33:00.002+01:00

Po klinięciu TUTAJ można zobaczyć zorganizowany na rzecz CKotów bazarek, na którym można wylicytować książki. Może ktoś chciałby się przyłączyć? Wszystkie wylicytowane pieniądze zostaną przeznaczone na azyl "Cichy Kąt", pod którego opieką znajduje się Nikon, Chase i Cuddy.

Wśród niewylicytowanych jeszcze książek znajduje się między innymi Tarot intuicyjny :).

Tarot intuicyjny. Wielkie Arkana. Wielkie tajemnice życia, autor: B. Antonowicz-Wlazińska, Białystok 2000. Stron: 311. Okładka: twarda. Stan: używana, bez śladów użytkowania.

Opis z okładki: Spośród wielu znakomitych książek o Tarocie ta jest szczególna, ponieważ opowiada o Tobie. Dostajesz do ręki narzędzie poznania siebie, odkrycia raz jeszcze dawno porzuconych marzeń, rozprawienia się raz na zawsze ze swoimi lękami. Rozbudzając intuicję uczy odczuwania piękna świata i niezwykłości życia jakiego przyszło Ci doświadczać. Jeżeli chcesz pracować z kartami Tarota, znajdziesz w tej książce wszystkie potrzebne informacje o symbolice kart oraz cenne wskazówki o samej technice stawiania rozkładów. Żadna z Twoich wątpliwości nie pozostanie bez odpowiedzi. Pozwól się oprowadzić po magicznym świecie niezwykłej talii kart.

Zapraszam

Szkoła życia

2009-11-24T12:29:00.007+01:00

Każdy czasem potrzebuje w nowym miejscu przyjaznej duszy, która wprowadzi w nowe towarzystwo, zapozna z lokalnymi rozrywkami, daniami kuchni, zwyczajami autochtonów. Dzięki takiemu komyś można nie czuć się tak wyobcowanym. A jak jeszcze wyliże uszka na pocieszenie i wytłumaczy, jak najlepiej upolować myszkę na sznurku...

Widzisz, Chase, bo to wcale nie chodzi o siłę w łapkach, tylko o twoje nastawienie... Musisz poczuć tę mysz, wyobrazić sobie, jak ją trzymasz w swoich łapkach, skoncentrować się...

Skupcie się teraz obydwoje i zapamiętajcie Pierwszą Zasadę Kota: Nie myśl, ŁAP!

Jeżeli chodzi o technikę, to wyjątkowo ważna jest elastyczność i chwytność łapek

Wiecie, bo MY, KOTY, musimy być przede wszystkim skuteczne

Scurki w modzie

2009-11-23T18:02:00.004+01:00

Na blogu Kototek.blox.pl, na którym można podczytywać na bieżąco informacje o zdarzeniach w CK, pojawiła się ostatnio notka o Chase'ie i Cuddy. Notka ta jest dzisiaj promowana na głównej stronie gazety.pl w dziale blogi.

EwKo, bardzo gratulujemy. I dziękuję w imieniu Chase'a i Cuddy!

Jogurtowo-myszkowy pakt o wzajemnej sympatii

2009-11-22T20:36:00.006+01:00

Minął już nam tydzień znajomości z Chase'm i Cuddy i uzyskaliśmy, co następuje: koty w dobrym stanie zdrowia, o ogromnym apetycie, mięciutkim futerku, śpiące z nami w łóżku, przytulające się do innych kotów, od czasu do czasu mruczące, uwielbiające zabawy myszką na sznurku i przychodzące do ręki pod takim drobnym warunkiem, że jest na niej jogurt.

Mamy więc jogurtowo-myszkowy pakt pokoju. Pod warunkiem zaistnienia jogurtu lub myszki przestajemy być krwiożerczymi bestiami krzywdzącymi kotki, a stajemy się sympatycznymi ciepłymi stworami, do których można się przytulić, z którymi można się pobawić i które są zdecydowanie dla kotków interesujące.

Są też inne warunki - na przykład w łazience jesteśmy mniej groźni niż w mieszkaniu, a leżąc jesteśmy mniej groźni niż stojąc. Ogólnie rzecz biorąc wypracowujemy wspólne porozumienie o nieagresji :).

A Wy popatrzcie, jak jeden tydzień w mieszkaniu zmienia kotki z brzydkich kaczątek w młodziutkie łabądki.

And all that Chase... Rozjechane łapki, w tle wywrócony kubek na długopisy, czarna plamka na brodzie, przez którą zawsze wygląda, jakby się wypaćkał jedzeniem. Oto cały On

Czy teeee oczy mogą kłaaamaać? Czyli piękna kosmitka Cuddy, która bardzo się boi, gdy się zbyt szybko do niej podchodzi, ale jak już zacznie mruczeć, to robi to najpiękniej pod słońcem

Nikon. Piękne oczy, cudny nosek, moja niespełniona Kocia miłość powoli zaczyna pakować miseczki...

Awans

2009-11-19T13:08:00.006+01:00

Mambo awansował.

Po pierwsze: z kotka tymczasowego, podopiecznego azylu, stał się kotkiem Czyimś, domowym, własnym. Zamieszkał w domu Pawła, młodego muzyka bluesowego. Kto wie, może okaże się kotkiem w dodatku bardzo muzykalnym - bo u nas w mieszkaniu miauczał tylko zabawnie z samego środka Mambowego brzuszka.

Po drugie: z czarnego Mambo, zwanego w domu Tufcikiem, został małym, dumnym Platonem. Imię zostało mu przeznaczone ze względu na jego kontemplacyjny charakter i skłonność do zadumy nad istotą otaczającego Mambo świata.

Życzymy mu pełnych miseczek, niekończącej się liczby niezbadanych rzeczy, które małe kotki mogą dokładnie przemyśleć, a także niejednej pluszowej myszki do upolowania. Wiadomo, pluszowa myszka to nie to samo, co ogon Nikona, ale przy odrobinie starań jego nowych Opiekunów i bujnej wyobraźni Mamba wiele da się osiągnąć :).

Pierwsze wieści z nowego domu potwierdzają teorię o stoickim spokoju koteczka - praktycznie od razu znalazł się w nowym otoczeniu, nie wzgardził ofiarowaną mu kolacją, po czym uciął sobie beztrosko drzemkę na poduszce, przygotowanej specjalnie dla niego.

Łezka nam się zakręciła przy pożegnaniu, ale przecież o to nam chodziło, żeby ten kociak zyskał wspaniały, kochający dom, w którym będzie mógł dorosnąć do roli prawdziwego kociego Platona.

U nas tymczasem zatymczasowały dwa małe potworrry, biała Cuddy z brązowymi plamkami i ślicznym, pręgowanym ogonem i wypłoszowaty Chase, miłośnik jogurciku podawanego prosto na palcu i gorący zwolennik polowania na myszki na sznurku. Oba kociaki są krewnymi zarówno Nikona, jak i Mambo: pochodzą z tego samego podwórka. Mama maluchów to ostatnia niewysterylizowana kotka na tym podwórku, więc miejmy nadzieję, że w tym miejscu nie umrą już żadne maluszki.

A oto zdjęcia małych potworrrów z pierwszego dnia ich pobytu w mieszkaniu. Teraz są już śliczne, czyściutkie i zdecydowanie bardziej zadowolone ze zmiany swojego losu, ale w celach kronikarskich... :D

Cud-na Cud-dy

Jestem małym kosmitą

Mów mi wypłosz, Chase Wypłosz

Niepowtarzalny układ plamek i te cudne białe uszka na czarnej główce...

Sen spokojny

2009-11-15T17:06:00.006+01:00

Sennie, deszczowo, zimno za oknem. To już wystarczająco dobry pretekst do tego, żeby się zdrzemnąć i sprawdzić, czy naprawdę nie da się przespać tej okropnej, deszczowej jesieni, a może nawet, jeśli się kotek postara, to i lodowatej zimy?

Ale śpi się spokojniej, gdy się dobrze wie, na czym się stoi. Bo gdy kotek zaśnie i wie, że ktoś go chce, to sny są bardziej kolorowe, a pełna miseczka już prawie-prawie na wyciągnięcie łapki. I swój kąt, i swoje Ludzie, i szansa na to, że wszystko będzie już na zawsze dobrze. Mamy strasznie smaczne, tfu tfu, dobre wiadomości do przekazania... Ale to już będziemy pisać na bieżąco, jak przyjdzie co do czego. A na razie ciii... Bo kotki śpią.

Tufcika-Mambo wchłanianie wiedzy przez okładki

Nikona grzanie stópek w świetle lampki

Waluni grzanie brzuszków. Wierzę, że jest jej wygodnie ;p

Co tam w świecie wirtualnym

2009-11-11T19:50:00.007+01:00

Co tam słychać, Panie, w świecie? Nadal koty leczy dr Google? A jak tam lecznica dr Wikipedii?

Jak zwykle zachowałam oryginalną pisownię, nie uwzględniłam powtarzających się co miesiąc pytań i nadal nie wiem niestety, jak się odrobacza kury.

co jest najlepsze na chorobe? okład młodych

Nikon z wysokości swoich łapek oświadcza: na chorobę najlepsza jest pełna miseczka. W ogóle pełna miseczka jest najlepsza na wszystko. Nakarmiony kotek może sobie zrobić nawet okład z ciepłego człowieka. Kotkowi na pewno będzie od tego jeszcze lepiej.

miaumelpomena

Mitologiczna miaumuza, patronka kocich koncertów nad miseczkami. Tradycyjnie przedstawiana z miseczką w łapce, sterczącym jak antenka ogonkiem, rozdartym na oścież pyszczkiem i z maską, przedstawiającą umierającego z głodu kotka, który nie jadł już od pięciu godzin.

nastoletnie kociaki

Nikon z tym swoim zabawowym pyszczkiem informuje, że nawet jak będzie nastoletni, to będzie miał bardzo dużo z kociaka.

białe podkolanówki

Białe podkolanówki zdecydowanie podnoszą walory estetyczne kota, ale są tylko jednymi z wielu urzeczywistnień kociego uroku. Długie wąsy i wibrysy, miękkie futerko, wielkie oczy, różowy nosek, a nawet koci brzuszek są częstymi fetyszami miłośników kotów :).

aspiryna koty smierc

Można powyższe przekształcić w równanie: aspiryna + koty = śmierć. I nie ma tutaj dyskusji.

bank w tarnowskich gorach

Bank kotów w Tarnowskich Górach:
"Cichy Kąt"
ul. Wiśniowa 35
42-600 Tarnowskie Góry, Opatowice

Doskonałe kocie oferty, wielki wybór, przyjazna obsługa i zero prowizji! :)

całowanie kota

Nikonik z wysokości swoich łap potwierdza: całowanie kota stanowi ważny zabieg pielęgnacyjny, dzięki któremu zostaje wzmocniona więź między kotem a człowiekiem.

ceny dzialek budowlanych pazdziernik2009 perspektywy

Jak widać po sytuacji azylu "Cichy Kąt" (poczytaj TUTAJ), perspektywa wzrostu cen działek budowlanych w październiku była zdecydowanie korzystna. Chociaż nie dla CKotów.

co robić gdy chory odmawia jedzenia?

Nikon z wysokości swoich łap uczula: kot nie może nie jeść dłużej niż dwie dobry, bo grozi mu to uszkodzeniem wątroby i nerek. Musi jeść cokolwiek, chociaż odrobinę. Należy szukać jakichkolwiek smakołyków, gotowanego kurczaka/indyka/wołowiny, tuńczyka, jogurtu, śmietanki, karm specjalistycznych. Należy na bieżąco konsultować sytuację z weterynarzem, nawadniać kota kroplówkami i walczyć o niego ze wszystkich sił. Dopuszcza się także dokarmianie niewielkimi ilościami na siłę, np. gotowanym kurczakiem zmiksowanym z siemieniem lnianym. Można kotu smarować dziąsła taką pastą. Należy zachować najwyższą ostrożność, chronić kota przed zachłystnięciem się.

co zrobić kiedy kotu wypadają mleczaki

Westchnąć żałośnie nad upływem czasu, poświęcić chwilę na kontemplację ulotności życia, skontrolować stan dziąseł (jeśli są mocno zaczerwienione, to skonsultować to u weterynarza) i pogodzić się z dorastaniem kota.

czy koty chorują na grypę

Nie, ale mają wiele chorób dających podobne objawy, które bezwzględnie trzeba skonsultować ze swoim zaufanym weterynarzem.

czy koty zabierają energię ludziom

Tylko tym złym, którzy kotom zadają ból, cierpienie, którzy koty zaniedbują. Tym, którzy koty kochają i o nie dbają, koty dostarczają tyle energii, że chce się skakać. Serio :).

czy wywieziony kot znajdzie drogę do domu

Nikon z wysokości swoich łapek wyjaśnia: nawet jeśli znajdzie, to prawdopodobnie nie uda mu się dotrzeć do domu, bo dla kota taka droga to śmiertelnie groźny tor przeszkód, pełen pędzących samochodów i agresywnych psów, survivalowa szkoła przetrwania, w której nie ma szans na pomoc w razie czego, a wszędzie czai się śmierć, głód, zimno. Kot może wręcz w drogę nie ruszyć, tylko schować się gdzieś ze strachu i umierać powoli z zimna, wycieńczenia i głodu, bez odwagi, by wyjść gdziekolwiek.

filmy o cauowaniu w uszku

NiKKOnik tess uFfaasza, że o cAuoffaniu KoffAnych koteckUff powiNNo się kręCiĆ fffilmiki.

ile czego jesc, jak laczyc jedzenie

Nikon z wysokości swoich łapek wyznaje: dobrze jeść, zdrowo jeść, czytać skład tego, co się je, łączyć jedzenie z głaskaniem, rozpieszczaniem i kochaniem koteczków. I będzie gites-kotes :D.

jak nie dać się zjeść

Uciekać w te pędy. Wszystkie piłeczki, które uciekają przed Nikonem, tak mówią.

jasna strona mocy

Nikonik ma dwie strony mocy, jasną i ciemną, które jednak pozostają w idealnej harmonii, reprezentowanej przez doskonale różowy nosek.

kici kici mniam mniam

Wolałabym jednak, żeby nie konsumować aż tak dosłownie związku z kotem.

kot bez jedzenia 5 dni

Nikon, Wala i Mambo miauczą w niebogłosy: Do weeeeeeteeeerynarza. Kroplówka, malusieńkie dawki jedzenia (weterynarz najlepiej doradzi czym) i bardzo dużo ostrożności.

kot czy jest zimno

Zapytałam Nikona: Kot, czy jest zimno? Powiedział że tak i wtulił się ciaśniej między grzejnik a moje kolana.

kot szuka pani

Przystojny, smukły, młody, zręczny, chętny do wszystkich prac domowych, takich jak roznoszenie żwirku, zdejmowanie rzeczy z szaf, czyszczenie miseczek, szczery w uczuciach, szuka miłej, opiekuńczej, czułej, odpowiedzialnej. Tel: 888 214 806. Czeka tylko na poważne propozycje.

krs zwiał

A to paskudnik! A mówiłam Nikonowi, żeby nie gonił KRS-a po pokoju, bo się KRS-ik zestresuje i schowa. Mam tylko nadzieję, że nie wypadł z okna i nie zrobił sobie krzywdy.

nikon tv

Nikon czeka na propozycje, w razie czego prześle portfolio. Zastrzega, że woli być filmowany z prawego półprofilu.

ocieranie pyszczkiem przez kota

Małe Mambo mruczy przez sen, że w ten sposób kotek sobie zapisuje - prawie jak flamastrem, tylko zapachowo, choć niewyczuwalnie dla człowieka - tu jest fajnie. To lubię. Tu mogę wracać i nic mi nie grozi. Jeśli kot robi to w stosunku do człowieka, to powinno się to traktować jako komplement.

okłady z kota

Okłady z żywego, ciepłego kota są najlepszym lekarstwem na smutki, bóle stawów i jesień. Słowo.

piosenki kotów i filmy kotów ale po polsku

Nikon jest poliglotą - miauczy po polsku, Walońsku, Nikonowsku i w języku plemienia Mambo.

Tam dom Twój, gdzie kot Twój

2009-11-08T16:17:00.003+01:00

Nikon został starszym braciszkiem. Od samego bycia starszym od razu zmężniał i spoważniał, jak gdyby wiedział, że teraz to on jest brany za wzór i naśladowany we wszystkim, co robi.

Nikon idzie więc do miseczki, a za nim tup tup tup mały kotek - poruszający się bardziej jak jeżyk - tupta i sprawdza, co też Nikon robi. Nikon je? Znaczy się że to coś suchego w miseczce jest do jedzenia. Nikon idzie do kuwetki? Nie ma szans na jakąkolwiek intymność, bo mały czarny Pan Gąbka podąża na krótkich nóżkach tuż za nim i sprawdza, do czego służy kuwetka.

Czasami, jeśli Puchate Toto stwierdzi, że jednak uczenie się jest zbyt męczące, to maleńkich, jeszcze błękitnych oczkach pojawia się błysk i okazuje się, że to nie chodzi tylko o Nikona, ale o jego ogon. I wtedy zaczynają się dzikie pogonie i polowania na Nikonowy ogon, który ucieka razem z Nikonem i za którym wytrwale tupta małe Coś. Gonitwa trwa w najlepsze, a Nikon nie przesadza z szybkością, dając szanse właścicielowi krótkich nóżek. Gdy jednak znudzi mu się uciekanie, odwraca się nagle i turla Czarnego Kulka po pokoju. Czarny Kulek wydaje się być tym zachwycony.

I tylko Wala patrzy na to spod lekko przymkniętych powiek z wyrazem pyszczka mówiącym: znowu mi to zrobiliście. I to jeszcze takie coś. Takie ni to koto, ni to jeżo. Takie Klekso. Takie paskudo. Takie Kulko. Prych!

Oto Mambo

Czarny Malutek

Nikon jako symbol i wzór Kota

Panaceum

2009-10-23T13:19:00.005+02:00

Na zły dzień - Nikon śpiący brzuszkiem do góry i mruczący przez sen.
Na jesienne smutki - Nikon ćwierkający na przywitanie, gdy tylko wchodzi się do pokoju.
Na chlipanie w poduszkę - Nikon tulący swój pyszczek we włosach i mruczący prosto do ucha.
Na senny dzień - Nikon aportujący sizalową myszkę.
Na straszne problemy - Nikon wdzierający się przemocą na kolana, który z najrozkoszniejszą miną na świecie rozciąga się, wyciąga i zasypia jak gdyby nigdy nic.
Na straszne sny - widok kochanego zaspanego pyszczka tuż obok, gdy tylko otworzy się oczy.

Na za mało serdeczności, za mało pociechy, na za mało słońca - po prostu kochany kot.

A coto toto?

Dłuuuuugi przecinek to się nazywa Średnik?

Tulikotki

Każda złotówka karmi, leczy, pomaga

2009-10-19T19:06:00.006+02:00

Na forum.miau.pl od dawna jest zwyczaj zbierania pieniędzy dla kotów przez tzw. Kocie Bazarki. Przedmioty mogą być licytowane przez zarejestrowanych użytkowników. Przesłane pieniądze - często są to zupełnie symboliczne nawet sumy - są przekazywane na cele zwierzęce. Dzięki zaprzyjaźnionej z CK Natalii, kociej mamie CKGuzika i CKLaimy, dostałam całą masę drobiazgów i nie tylko właśnie dla małych i dużych podopiecznych CK.

W pierwszej transzy do licytacji zostały wystawione książeczki z serii Czarodziejki Witch. Serdecznie zapraszam do kupowania/licytowania na

http://forum.miau.pl/viewtopic.php?f=20&t=102018 .

Może ktoś ma małoletnią dziewczynkę, fankę Witch, w rodzinie? Może brakuje jej jakiegoś tomu z serii?

Do dyspozycji są:

1. Miej swój styl.
2. Rodzice. Jak ich zrozumieć.
3. Wszystko o Will. Przygody i sekrety czarodziejki.
4. Chłopcy. Jak ich polubić?
5. Niech żyją wakacje!
6. Przyjaciele na dobre i złe.
7. Sekrety małe i duże.
8. Czarodziejska szkoła.
9. W grupie raźniej.
10. Miłość. Czy to już?
11. Spotkania. Imprezy i przyjęcia.
12. Uwierz w siebie.
13. Rodzeństwo. Jak z nim wytrzymać?

Dokładny opis i zasady licytacji znajdują się pod podanym linkiem. Żeby wziąć w niej udział, trzeba się zarejestrować. Licytacja odbywa się poprzez forum.

Brrrr... Jak zimno.

2009-10-18T17:25:00.009+02:00

Nikon dzisiaj jechał awaryjnie do weterynarza, bo okazało się, że ranka po kastracji zaczęła mu się paprać. Przy okazji nadaliśmy mu tytuł Mistrza Kontenerka, bo gdy tylko transporter został zdjęty z szafy, kocurro natychmiast wszedł prosto do niego. To samo było po wizycie u weterynarza - tak się spieszyło Nikonikowi do domu, zwłaszcza że tam czekało na niego spóźnione śniadanko. Taki jest grzeczny kotek z tego Nikonika, który bardzo dobrze wie, kiedy nie należy unikać wizyty u specjalistów.

Kocurek dostał antybiotyk, który będę mu podawać w zastrzykach przez ten tydzień. Komplikacje po kastracji pojawiają się bardzo rzadko, ale, jak widać, czasami się jednak zdarzają. Niech to jednak nikogo nie zniechęca do tego zabiegu - bo jest prosty, korzystny dla zdrowia kota i niezbędny dla zdrowej kooperacji na linii kot-człowiek we wspólnym mieszkaniu.

W związku z tym wszystkim koty ogłosiły dzisiejszy dzień dniem spania. Kibicujemy im z całych sił w ten senny, spokojny dzień. Kocykowo-herbatkowo-październikowy.

Mam taką prywatną teorię, że Niko ma po prostu niedobory swojego domu. Już bardzo chciałby być po prostu u siebie...

Śpiem...

Jeszcze raz nazwiesz mnie małym bobo - i zginiesz.

W śnie między ziemią a niebem ;p

Solarium

2009-10-14T22:47:00.004+02:00

Trudno nie zauważyć, że dni stają się coraz krótsze, a ponura plucha sprawia, że już teraz można poczuć się przytłoczonym ciągłym półmrokiem. Jedną z najlepszych metod na męczącą ponurość październikową jest naświetlanie i nagrzewanie w prywatnym domowym solarium. Niestety w kolejce do tegoż solarium jest spora konkurencja, bo do pracy światło też się przydaje.

Koty oczywiście przydają się jeszcze bardziej, bo światło światłem, ale na widok pluchy za oknem najlepiej robią kocie futerka przyłożone do brzucha albo stóp. Koniecznie muszą być to jednak żywe futerka z wewnętrznym, naturalnym, ekologicznym ogrzewaniem.

Ekologiczny Nikonik szuka domu!

Lewobrzuszkowa dystynkcja. Czyli coś dla tych, którzy nie widzą, że Wala i Nikon się od siebie różnią

Zamiast tańca nowoczesnego - nowoczesne formy spaniowe, czyli Koci Design

Walunia "Podajłapka" Walewska

Kota pracująca

2009-10-08T12:32:00.005+02:00

Im bardziej pracowite są dni, tym bardziej kotom chce się spać. Widocznie chcą żyć w harmonii i nasze zaburzanie tej harmonii poprzez wprowadzanie dysproporcji w natężeniu intelektualnym wymusza na biednych kociastych jeszcze dłuższe drzemki w jeszcze rozkoszniejszych pozach.

A ja patrzę i zazdroszczę. Serio.

PS. Nikonik w sobotę będzie miał gości :). Bardzo proszimy o kciuki!

Kawa + Komputer + Kot = Tu Się Pracuje

Podbieranie fotela, gdy człowiek tylko zejdzie na moment z krzesła, to nic w porównaniu z drzemką na klawiaturze, gdy włączony jest edytor tekstów

Ale ogólnie rzecz biorąc ta ludzka robota jest straaaaasznie nudna

Nikon już wie, dokąd chciałby pojechać

2009-10-06T15:18:00.000+02:00

Niestety, nie znalazła się jeszcze osoba, która stwierdziłaby, że Nikon jest jej wymarzonym kotem (jak to możliwe)? Jednak wczoraj, gdy jechaliśmy na kastrację, Nikon zauważył ulicę, przy której z całą pewnością chciałby zamieszkać. No bo jaki adres byłby lepszy od: Przecin, ulica Przecinek, Kraków. No jaki?

Wyświetl większą mapę

Ale...

2009-10-05T21:51:00.003+02:00

Aj ja jaj. Nikon został pozbawiony swojej "męskości", czyli, wedle ostatnich trendów gwary środowiskowej kociarzy: odpomponikowany. Żyje, wygląda na ciągle szczęśliwego. Mimo że mu nie wolno, to i tak sprawdza, czy na pewno miseczka mu się magicznie nie wypełniła, chociaż po narkozie jeszcze nie bardzo jest przytomny. Chce już chodzić, ale nie może się do końca dogadać ze swoimi łapkami w tej sprawie.

Na słodkim pysiu maluje się nieustające zdziwienie - "ale co się właściwie dzieje?".

Jutro będzie jak nowy :). Obiecuję :).

A na deser dzisiaj Nikon z przybraną mamą Walą jeszcze przed strasznym zabiegiem *_*

Fikuśnie

2009-10-04T10:32:00.005+02:00

Nikoś obraził się na naszą jednodniową nieobecność i teraz domaga się ustawicznego przekonywania go, że kochamy, że opiekujemy się, że będziemy tulić. Wrósł w kolana i niestraszne mu żadne próby zasugerowania mu, że mógłby się położyć gdzieś obok. Po prostu tulu tulu i już.

Wrósł kotek w kolanka i mruczy, i mruczy,
taka to Mruczanka niedługa.
Nie długa, nie krótka,
lecz w sam raz,
pokochać Nikonka najwyższy już czas.

Koty potrafią ułożyć się w tak słodkich pozycjach i zasypiają w nich z tak szczęśliwymi wyrazami pyszczków, że można zwątpić w anatomię.

Czasami jednak można zwątpić...

...czy na pewno jest im wygodnie. Bo myszce (biały ogonek wystający spod Nikona) to już chyba nie

Szaleństwo informacyjne

2009-10-02T13:34:00.008+02:00

Tak wiele się teraz dzieje, że z trudem nadążam z informowaniem o wszystkim: przede wszystkim petycja internetowa, o której ostatnio pisałam, jest już nie tylko dostępna pod TYM ADRESEM, ale w dodatku działa. Przychodzą już potwierdzenia z linkami aktywującymi - tych wszystkich, którym nie udało się podpisać wcześniej albo potwierdzić swojego podpisu, bardzo, bardzo proszę: podpiszcie się teraz.

Kolejna wiadomość: Nikon jest sławny. Jest taki sławny, że aż się rozmruczał i wyłożył brzuszkiem do góry na wieść, że jego zdjęcie pojawiło się w Gazecie Wyborczej, i że wiele osób będzie mogło zobaczyć jego piękny różowy nosek. Może w końcu ktoś się zakocha w słodziaku? Chętnych do obejrzenia Nikonika i przeczytania bardzo ciekawego artykułu, napisanego przez Panią Gagofitoośnych, zapraszamy do czytania: http://miasta.gazeta.pl/bielskobiala/1,98075,7102931.html. Wersja papierowa przyjedzie do nas w niedzielę. Nie możemy się już doczekać! :)

Od tej sławy to aż urosłem chyba z dwa razy, ale bardziej na długość

Skromnie się zasłaniam, żeby nie było, że mi woda sodowa uderzyła do uszu

Do prasy z nieumytą szyją! Te dzisiejsze kocurki... Wszystko jak zwykle na Walusiowej głowie

Problem z internetową petycją

2009-10-01T13:35:00.001+02:00

Niestety dzisiaj występują problemy z podpisaniem petycji w internecie. Wyjaśniamy tę kwestię z administratorem strony petycje.pl.

Dam znać, gdy petycja zacznie działać.

Pozdrowienia od Nikona, który kontempluje właśnie działanie pralki. Bezcenny widok zafrasowanego kotka, w którego wzroku wypisane jest pytanie: "ale czemu to się kręci... i kręci... i kręci... i kręci... i kręci... [...]". :>

Azylowi grozi likwidacja

2009-09-30T18:03:00.004+02:00

Nie będę się sama tutaj wysławiać, przeklejam ze strony azylu:

Społeczny Azyl dla Zwierząt „Cichy Kąt” istnieje od 1993 roku. Powstał z inicjatywy wspaniałego człowieka – Pana Ryszarda Smyły, obecnie Prezesa Zarządu Stowarzyszenia prowadzącego CK.

Ryśkowi nieobcy był los biednych, bezdomnych zwierząt. Pracował w Parku w Reptach Śląskich – tam często porzucano i przywiązywano do drzew niechciane czworonogi. Nie mogąc patrzeć na och tragedię, Rysiek szukał sposobu, aby choć trochę im pomóc. Na swoją prywatną działkę przynosił coraz więcej wałęsających się, zabiedzonych i wychudzonych psów i kotów. Po pewnym czasie wraz z kilkoma innymi, równie zaangażowanymi osobami uznał, że trzeba otworzyć azyl.

Działka, na której powstał, położona jest wśród pól. Bardzo długo w sąsiedztwie był tylko jeden dom, którego właścicielom nie przeszkadzały zwierzęta. W ubiegłym roku pola wokół azylu zaczęto przekształcać w działki budowlane, a ceny gruntów osiągnęły bardzo wysoki pułap. Zaczęto nas także informować o planach zabudowy, ale do tego roku osoby starające się o nie nie otrzymywały zezwolenia z powodu ochrony tych terenów programem Natura 2000. Jednak wiosną tego roku zostało wydane pierwsze zezwolenie. To teren w bezpośrednim sąsiedztwie azylu – ma tam powstać osiedle domków jednorodzinnych.

Po wydaniu decyzji o zabudowie wokół azylu zaczęły się dziać dziwne rzeczy. Nagle zintensyfikowało się zainteresowanie (najczęściej nieoficjalne) azylem ze strony różnych urzędów. Nie wykazywano oczywiście żadnych nieprawidłowości poza jedną – azyl usytuowany jest w zbyt bliskiej odległości od zabudowań mieszkalnych (według prawa powinno to być 150 m). NAD AZYLEM ZAWISŁA POWAŻNA GROŹBA ZAMKNIĘCIA. Wywierana jest na nas nieformalna presja w tym kierunku. Nieoficjalnie wiemy [już niestety oficjalnie - 31 grudnia 2009], że może to być termin ekstremalnie krótki – nawet grudzień tego roku.

Musimy w jak najkrótszym czasie wyadoptować bądź znaleźć domy tymczasowe dla jak największej liczby zwierząt przebywających w azylu. Teren azylu w chwili obecnej zamieszkuje 47 psów i 21 kotów, w tym trudne zwierzaki, które mają małe szanse na szybką adopcję. To może nie jest dużo, ale nasze domy są już przepełnione i nie jesteśmy w stanie dać kolejnym zwierzakom schronienia. JEDEN Z URZĘDNIKÓW SUGEROWAŁ WRĘCZ, ŻE NAJLEPSZYM ROZWIĄZANIEM BYŁOBY UŚPIENIE TYCH ZWIERZĄT ALBO ODESŁANIE ICH DO INNYCH SCHRONISK – na to przecież nie możemy się zgodzić! Będziemy bronić naszych podopiecznych do upadłego, ale potrzebujemy pomocy.

Niestety w związku z tym, niezależnie od sytuacji, nie możemy i nie będziemy przyjmować nowych zwierząt do azylu. Jest to trudna decyzja, ale jedyna jaką mogliśmy podjąć.

W tej chwili najbardziej potrzebujemy pomocy w ogłaszaniu naszych zwierząt – w internecie, poprzez ogłoszenia papierowe i poszukiwanie im nowych domów. Prosimy także o zbieranie podpisów pod petycją do Burmistrza Tarnowskich Gór o pomoc w znalezieniu nam nowego miejsca, na które moglibyśmy przenieść azyl. Petycję można ściągnąć tutaj: http://schronisko.u2.pl/apel.jpg. Podpisane petycje można przynosić osobiście do azylu lub przesyłać nam drogą pocztową.

UWAGA! Petycję można podpisać też w internecie TUTAJ . Bardzo ważne jest potwierdzenie oddanego głosu poprzez kliknięcie w link aktywujący, który przychodzi mailem. Wiele osób skarżyło się, że nie dostają tych linków - gmail często traktuje je jako spam. Bez kliknięcia w link aktywujący głos nie jest ważny!

Kasa azylu niestety praktycznie ciągle świeci pustkami. Jeśli chcielibyście nam pomóc, można wziąć też udział w głosowaniu TUTAJ. Dla zapominalskich dodam, że chodzi o azyl "Cichy Kąt" w Tarnowskich Górach.

Ćwierkotek

2009-09-29T16:50:00.002+02:00

Od wczoraj dla wszystkich, którzy zaprzyjaźnili się lub chcą zaprzyjaźnić przynajmniej wirtualnie z kotami tymczasowymi z "Cichego Kąta", które u nas czekają na swój dom, wiadomości z życia kotów na bieżąco - zapraszamy na Ćwierkotka :).

Kocie ćwierkanie można podsłuchać TUTAJ , a ostatnie trzy wiadomości Nikonika wyświetlają się po lewej stronie bloga, tuż pod opisem Nikona.

Pomoc pilnie potrzebna!

2009-09-28T17:41:00.002+02:00

W imieniu swoim, Nikonika i Waluni bardzo prosimy o pomoc dla Magdy i młodego kocurka Amorka.

Magda za 7 tygodni rodzi i absolutnie nie może mu pomoc. Amorek tak bardzo prosił o swoją szansę... Więcej o Amorku można przeczytać TUTAJ.

Koty Guglowe

2009-09-27T15:24:00.009+02:00

Jesień się złoci coraz bardziej za oknem, a ja odkrywam to co kolejną niedzielę, konstatując jednocześnie, że kolejny weekend po kolejnym tygodniu spędziłam nad książkami, notatkami i przed monitorem. Chyba nie dla mnie w tym roku wrześniowe spacery po szumiących, złotych liściach... Ale w kieszeniach noszę kasztany (tak błyszczą zachęcająco na chodnikach), a Nikon razem z naszą Walunią tęsknie spoglądają na klucze ptaków. Mlaskając znacząco :).

Dzisiaj kolejna porcja Guglowych Analiz. Jest popyt, to będzie i podaż, a co!

mistrzyni drugiego planu

To zdanie kontrowersyjne. Rozmawiałam długo z Nikonem i Walunią i obydwoje uważają, że są na pierwszym planie.

kici kici kotka

Razem z Bartkiem dawno temu już stwierdziliśmy, że wołanie na koty "kici kici" jest rozwiązaniem zbyt banalnym. Zarówno Walunia, jak i Nikon reagują na swoje imiona i każde z nich ma swoją ulubioną melodię imienia. Walunię woła się przedłużając "u", Nikona zmiękczając i mówiąc: Niiiiko. Przychodzi mrucząc.

Na posiłki wzywaliśmy koty na różne sposoby, starając się tylko zachować konsekwencję przy danym kocie tymczasowym. Na gwizdanie reagowały bardzo chętnie, a Nikona wystarczy zapytać: "jesteś głodny?".

Jakoś nigdy nie odmawia.

przyklej

Nikon zapytał się cioci Wali i już wie, że przykleić można nawet kota, wystarczy zajrzeć TUTAJ. Niedługo na stronie pojawią się także plakaty promujące akcję "Ciach! Bezdomność" graficzki Mai Lenczowskiej. Nikon na pewno da znać o tym także na niniejszym blogu.

"dare to dream different"

Tytuł konkursu Microsoftu to jedno, a to, że czasami tak bardzo potrzebne jest, żeby "ważyć się marzyć inaczej", to drugie.

Żeby popatrzeć zupełnie inaczej. I w małej, malutkiej skali, takiej w sam raz dla Nikona: żeby umieć zamarzyć o kotku innym niż długowłosy albo rudy albo rasowy. Żeby czasami dzwonił ktoś, kto wybiera kota ze względu na charakter, a nie kolor futerka.

a ja na to kici kici kici piosenka
kici kici kici miał miał - piosenka
kici kici piosenka

Proszę, jakie rozśpiewane towarzystwo wchodzi na naszego bloga. My też sobie śpiewamy, choć z kocich piosenek szczególnie upodobaliśmy sobie Banana Boat "Do Calais", gdzie można usłyszeć: "Kot ci spadnie na plecy nagle, / Jakże długo tak można żyć?". Można długo, a fanom prawdziwie "kociej" muzyki w najbardziej pozytywnym z możliwych znaczeń polecamy kocie piosenki Gagofitoośnych TUTAJ i TUTAJ .

białe podkolanówki
dziewczyny w bialych podkolanowkach zdjecia

Nikon jest nieco zakoczony, zwłaszcza że nie czuje się ani dziewczynką, ani w podkolanówkach, ale chyba jest wystarczająco duży, żeby zobaczyć nawet takie zdjęcia...

Przy okazji: Amisia serdecznie pozdrawia ze swojego nowego Domu :).

Liczę od dziesięciu do jednego... Dziesięć... Czujesz senność... Dziewięć... Podchodzisz do szafeczki z jedzonkiem...

Długa droga za Amisią... ale wreszcie jest u siebie

Co masz? A smaczne? A dasz spróbować?

ciemność ciemność

Ciemność ciemność jest jeszcze ciemniejsza, jeśli w pobliżu nie ma mięciutkiego Nikonika, który wymruczałby na poduszce pole ochronne przed wszystkimi strasznymi potworami ze złych snów.

co gotować małym kotom

Nikon nawet nie zapytał, bo sam wie, co jest dla MKP (Małych Kocich Przecinków) najsmaczniejsze: drób albo wołowina ugotowane z marchewką i pietruszką i ryżem. Mniam! Ale jako że MKP potrzebują wielu różnych składników, to Nikon podpowiada wszystkim cichutko, że dobre suche karmy są odpowiednio zbilansowane i mają w środku wszystko, czego kotek potrzebuje, żeby urosnąć duży, silny i zdrowy.

czy kot może mieć gorączkę

Może!

kot ma gorączkę

To znaczy, że jest chory i potrzebuje Twojej pomocy!

co można podać kotu na gorączkę
co można podać kotu przeciwgorączkowego

W żadnym wypadku nie podawaj niczego kotu na gorączkę - używając ludzkich lekarstw zabijesz swojego kota szybciej niż infekcja. Aspiryna, ibuprom, ibuprofen, paracetamol są dla kotów śmiertelnie trujące. Nikonik jest malutki, więc nie pytaj go, tylko zrób dokładnie to, co trzeba zrobić, czyli...

co zrobic jesli kot ma gorączke

...zapakuj kota w transporterek i PĘDŹ do weterynarza! To może być kwestia życia i śmierci. Była już o tym mowa miesiąc temu, ale powtórzę jeszcze raz: zwłaszcza dla małych kotów nawet parogodzinna wysoka gorączka niszczy nerki - jeśli będziesz zwlekać, może być za późno.

co zrobić gdy ucieknie kot

Odsyłam do odpowiedniego akapitu TUTAJ. Nikon zamiauczał żałośnie, gdy mu tylko przeczytałam to pytanie. Bardzo prosi: nie uciekajcie swoich kotów. Bo mogłyby Was już nie znaleźć.

dom myszy kota
"Ale... ale to Nikon ma myszki, a nie myszki kota. Ale prawda? I domek też będzie miał kotek, a nie myszek?" - zapytał Nikonik.

grzybica kocia

Nikonik nigdy nie słyszał, ale ciocia Walunia oczywiście tak, nawet była kiedyś na nią szczepiona. A wszystko, co wie o grzybicy kociej, wie od Myszki.xww (nawet od Myszek można się wiele nauczyć!), a Myszka.xww napisała o tym TUTAJ.

ile zyje kot bez jedzenia

Nikon aż wzdrygnął się na samo brzmienie "bez jedzenia". Ciocia Walunia popatrzyła na mnie oskarżycielsko, że Mały będzie miał koszmary, jak mu będę takie straszne rzeczy opowiadać i w ramach oburzenia zakryła sobie nosek ogonkiem.

Ale powiem, bo to ważne: krótko. Nawet parodniowa głodówka może uszkodzić kocią wątrobę i nerki. Gdy kot z powodu choroby albo stresu odmawia jedzenia, trzeba pamiętać, by dostawał choćby najmniejsze porcje, cokolwiek... Inaczej głodówka może go zabić.

jak kot znajduje droge do domu

W zasadzie zależy to w dużej mierze od tego, ile dróg musi minąć po drodze i ilu kierowców zatrzyma się na widok kota. Sam mechanizm trafiania na miejsce wiąże się z odbieraniem przez koty zmian pola magnetycznego ziemi, ten sam, który pozwala odbywać ptakom długie podróże. W "Cichym Kącie" mieszkał przez pewien czas Jaś Wędrowniczek, kocurek, który po wywiezieniu przez swoją Panią biegł 20 kilometrów do niej - tylko po to, by tym razem przywiozła go do azylu...

kiedy kotu rosną zęby stałe
kiedy kotu wypadają mleczaki
podwojne kły u kota

Nikon się zgłasza, bo on wie! On wie! "Bo proszę pani, bo mnie już wypadły mleczaki, jeszcze nie wszystkie, ale już prawie. Jak miałem 5 miesięcy, to zaczęły wyrastać".

kocie brzuszki

Odsyłam do badań nad symbolicznym znaczeniem kocich brzuszków i relacji uszko-łapka-brzuszek w kontaktach interkotarnych wschodzącej gwiazdy kociej brzuszkologii, profesor Walewskiej.

Zdjęcie zrobione podczas badań ambulatoryjnych. Po lewej Nikon, po prawej profesor Walewska podczas badania.

kot przeprowadzka

Nikon zapytał cioci Waluni i już wie, że koty nie mają nic przeciwko przeprowadzkom, ale mogą być one źródłem stresu. Nowe miejsca, nowi ludzie i nowe zapachy mogą spowodować niepokój. Niezwykle ważne jest odpowiedzialne podejście człowieka, który powinien zapewnić kotu poczucie bezpieczeństwa, poświęcić kotu więcej uwagi i wykazać się cierpliwością.

koty fuczą na siebie

Nikon dobrze pamięta, że jak zamieszkał z Walunią i Amidalą, to cała trójka musiała wyjaśnić sobie dokładnie wiele rzeczy. Przez parę dni dyskusje były gorące, Amisia zdecydowanie wyrażała sprzeciw wobec przynoszenia innych kotów do domu i dawała znać o tym właśnie przy pomocy fuczenia. Po ustaleniu wszystkich palących kwestii dotyczących wspólnego mieszkania fuczenie okazało się już niepotrzebne, ale wcześniej było niezbędne do wyrażenia intensywnych emocji związanych z przybyciem nowego domownika.

koty-wychowywanie

Koty, nawet mały Nikonik, wiedzą wiele na temat wychowywania ludzi przez koty. Zdają sobie sprawę z tego, że wyjątkowo ważne jest wzmocnienie pozytywne i nagradzanie ludzi za wszystkie pożądane zachowania. Mają też świadomość, że wzmocnienia negatywne mogą zdziałać trochę, natomiast stosowanie kar cielesnych jest wyrazem bezradności wobec problemów komunikacyjnych. Nikonik radzi, by pamiętać, że kary cielesne powodują u ludzi agresję i pojawiają się wtedy, gdy kot nie rozumie intencji człowieka. Nie powodują też, co podkreśla, rozwiązania problemu, a jedynie chwilowe jego odsunięcie. Mogą w dodatku spowodować wzmocnienie stresu człowieka i jego niepokoju, a przez to nasilenie problemowych zachowań.

Od siebie mogę dodać, że mam duże zaufanie do Nikonika i stosuję wobec kotów dokładnie te same zasady.

kradzieje ludzkosci

Nikonik zapewnia, że to nie on. Co nie zmienia faktu, że nieobce mu jest pragnienie zawłaszczenia sobie od jednego do paru ludzi, których ma zamiar owinąć sobie wokół pazurka i zakochać w sobie na śmierć.

miseczka dla kociąt

Nikonik uważa, że to bardzo trafne zapytanie, zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę niezwykle duże znaczenie, jakie ma odpowiednie dobranie miseczki. Wśród najważniejszych kryteriów można wymienić następujące: materiał, z jakiego wykonana jest miseczka, zawartość miseczki i częstotliwość napełniania miseczki. Najkorzystniejszym materiałem na miseczkę jest ceramika - nie zarysowuje się podczas jedzenia, więc w rysach nie gromadzą się bakterie. Co do zawartości miseczki, to warto poszukać informacji w internecie, a wcześniej przeanalizować skład karmy, którą karmi się kota. Warto przy tym pamiętać, że koty są mięsożerne i że 4% mięsa to dla nich zbyt mało. Ostatnie ważne kryterium, częstotliwość napełniania, zależy w dużej mierze od charakteru kota i możliwości jego Opiekuna.

W miseczce, co dodaje Walunia, podstawową wartością jest istnienie. Walunia ciągle pamięta, co opowiadały jej inne koty: Bernard, Amidala, Yerba, Domisia. Że niektórym kotom niedobrzy ludzie amputują miseczki i poduszeczki i każą żyć bez tych bardzo ważnych organów.

młode koty film

Nikonik twierdzi, choć trzeba przyznać, że to tylko subiektywna opinia, że niezwykle krzywdzące jest, że nakręcono już film "Młode wilki", a pominięto "Młode koty". Uwaga: filmy dotyczące nastoletnich kociaków nie satysfakcjonują Nikona. Żeby było jasne.

pani walewska gdzie kupic

Ja, będąc świadoma swoich praw i obowiązków, oświadczam, że podpisałam umowę adopcyjną, zobowiązującą mnie do opieki nad Panią Walewską i nigdy nikomu jej nie sprzedam. Howgh.

poronienie u kota
poronienie u kotki
poronienie od kota

Piękna dywersyfikacja przyimków. Nie zapytam Nikona, bo jest jeszcze za mały, ale postaram się odpowiedzieć.

Kot, zakładając, że chodzi o kocura, zgodnie z moją wiedzą nie ma specjalnych szans na poronienie. Kotka, zakładając że jest wysterylizowana, też nie. Jeżeli nie byłaby wysterylizowana, to należy ją wysterylizować w możliwie najkrótszym czasie, co powinno raz na zawsze uwolnić Opiekuna od dylematów dotyczących tego tematu.

Natomiast poronienie od kota to temat związany z zakażeniem toksoplazmozą. Naprawdę warto czerpać wiadomości na ten temat nie z forów i nie od przypadkowych osób, a nawet nie z tego bloga, ale z wiarygodnych źródeł wiedzy. Powiem jedno: żaden DOBRY lekarz nie zaleci wyrzucenia kota. Żaden DOBRY lekarz nie będzie straszył poronieniem ze względu na toksoplazmozę przez wykonaniem badań na obecność przeciwciał toksoplazmozy we krwi. Każdy DOBRY lekarz, nie tylko w związku z ciążą, ale wtedy zwłaszcza, powinien zalecać przestrzeganie zasad higieny, a każda w miarę rozsądna osoba wie, że po czyszczeniu kotu kuwety należy wymyć ręce. Myślę też, że prawie każdy spodziewałby się, że zanieczyszczonych kocim kałem rąk przed umyciem nie należy wkładać do ust i nie należy nimi jeść. Prywatnie sugerowałabym zdrowy rozsądek, małą kwerendę naukową dotyczącą tego tematu, dokładne przeanalizowanie innych źródeł zakażenia toksoplazmozą i zachowanie zdrowo pojętej ostrożności i higieny. Oraz tyle ciepłych uczuć do swojego Kociego Przyjaciela, by szukać konstruktywnych rozwiązań problemów, a nie reagować histerycznie.

słodkie wspólne mruczenie

Jest ulubionym zajęciem Nikona i Waluni, gdy leżą razem przytuleni i wylizują sobie nawzajem uszka.

tulic sie do hipopotama sen

Walunia się zdenerwowała, ale wyjaśniłam jej, że to na pewno nie o nas, tylko na przykład o Bartku. O.

wysterylizowana kotka nadal miauczy

Nie jest to o tyle dziwne, że sterylizacja nie polega na podwiązaniu czy usunięciu strun głosowych :).

wysterylizowane kotki tyją?
czy wszystkie koty tyją po kastracji

Nikon zapytał Waluni i już wie, że koty tyją nie po sterylizacji czy kastracji, ale od nadmiaru jedzenia (chociaż Nikon w swoich filozoficznych teoriach dowodzi, że jedzenie nigdy nie łączy się z nadmiarem). Czasami po powyższych zabiegach ze względu na wahania hormonalne koty odczuwają wzmożone łaknienie. Kot na dobrej karmie, podawanej w odpowiednich dawkach, gdy dostarcza mu się wystarczająco dużo rozrywki i ruchu, na pewno nie przytyje po tych zabiegach.

zdięcia cykusiów
zdjęcia kiciusiów
zdjęcia kiciusiów po kolei

Ależ zapraszamy do regularnego odwiedzania Nikonika i oglądania zdjęć. Z cykusiami tylko może być problem, bo Nikon i Wala są bardzo odważne i niczego się nie boją. Poza odkurzaczem.

Pozdrawiamy bardzo ciepło :).

Sny wrześniowe

2009-09-21T12:06:00.005+02:00

Wrześniowe przedpołudnia i popołudnia. Słońce jeszcze bardzo ciepłe, ale nie ma już męczącego upału. Rozlewające się po pokojach promienie słoneczne same ze swej natury nakłaniają do długich, jesiennych drzemek.

Gdy się jest przyjaznym kotem, tak jak Nikon, można wtulić ucho w łapkę swojej kociej koleżanki Waluni, wyciągnąć się na całą długość i zagłębić się w kocich snach. Czasami sen i jawa przeplatają się i Nikon przez sen przebiera łapkami, jakby coś gonił. Ruszają mu się wąsy, słychać delikatne, senne kwilenie: czyżby myszki ciągle były za daleko? A może horyzont ciągnie się het, daleko, a wśród szumiących sawann nie ma ciągle tego kogoś, na kogo Nikon tak czeka? Wydaje się, że sen się skończył, ale jeszcze ogonek drga nerwowo, po czym Nikon otwiera ślepia. Widzi, że mu się przypatruję, więc siada. Otrząsa się z senności, patrzy jeszcze taki zdziwiony, że przed chwilą sawanny, morze traw i zapachów, a teraz tu. Ale jakiś spokojniejszy jest jednak, przeciąga się i na paluszkach podbiega ćwierkając, jak gdyby wołał: tu jestem, tu. I ty też tu jesteś. Wspina się na kolana i układa wygodnie, mrucząc z zadowolenia.

Nie jestem tą osobą, na którą czeka, ale podrapię go za uchem i ucałuję w uszko - od tej osoby, która jeszcze nie wie, że chciałaby mieć Nikona na zawsze. Która może jeszcze się nie spodziewa, że w jej życiu brakuje tego łaciatego kociaka, który w oczach ma wypisane wszystko, o czym pomyśli. Ogromną miłość do człowieka.

Mruczy wtulając nos w mój brzuch.

Pokochasz mnie?

Sennie

Z czarno-białymi bardziej kolorowo

2009-09-17T12:43:00.008+02:00

Udało mi się skutecznie przegapić drugie urodziny tego bloga, a ostatnio nie zwróciło mojej uwagi, że pojawił się 200 wpis. Ale nic to, dzisiaj świętujemy wpis 201.

Wpis, co więcej, przeziębieniowo-katarowo-chorobowy, a więc także z musu nieco pościelowy. Na nadchodzącą burość/szarość/deszczowość zareagowałam błyskawicznie... I leżąc chora, zła i mało przytomna w pewnym momencie spojrzałam na koty i pomyślałam, że gdybym mogła tak się wysypiać i wylegiwać nawet bez choroby, to też zaczęłabym mruczeć :).

Nikonik zareagował na mój grypowy marazm w sposób kompromisowy - ponieważ nie miałam ani siły, ani ochoty ganiać się z nim i myszką na wędce, zaczął aportować zabawki i przynosić mi je na poduszkę. No więc jak mogłam mu odmówić chociaż tej rozrywki - w końcu sama miałam z tego masę śmiechu. Zwłaszcza jak zaczął przynosić coraz to większe pluszanki-futrzanki :).

I powiem więcej: świat z czarno-białymi kotami jest bardziej kolorowy. I tylko smutno mi, gdy patrzę na słodziaka Nikona, o którego nikt nawet nie zapytał... A przecież on, na swój monochromatyczny sposób, czeka tylko, by sprawić, żeby czyjeś coraz dłuższe jesienne wieczory były bardziej przytulne i takie trochę, na Nikonowy sposób, uśmiechnięte.

PS. Widział kto zwierzaki, które potrafią tak empatycznie współ-chorować i wczuwać się w ludzką nieprzytomność? Jak zwykle: każdy kot to +5 punktów do wyzdrowienia, wygrzania, ukojenia i opatulenia. Z kotami nie straszne nam pluchy, ot co! :)

Na przeziębienia: gorąca herbata z cytryną i malinami dla człowieka i trochę dobrych, sprawdzonych kocich sposobów:

Ciepło

Brak stresów i słodki sen (prawda, że wygląda jak Prosiaczek z książek A. A. Milnego?)

Specjalne ogrzewanie dla kocich nosków

Dentystycznie

2009-09-15T12:44:00.007+02:00

Nikonowi rosną ząbki. Ponieważ ciągle na nowo cieszymy się odkryciem sprzed dwóch lat, że kociakom wypadają mleczaki, więc moment, gdy naszym podopiecznym rosną stałe zęby, ma zawsze obfitą dokumentację fotograficzną.

Koty jako drapieżniki nie mogą sobie pozwolić na to, by choć przez moment nie mieć kłów - stąd te straszne podwójne zębiska - nawet u malusich Nikoników, co to sobie chrupią tylko suchą karmę, czasem dostaną trochę mięska, a jak się trafi jakaś muszka, to jest akurat deser.

W końcu zawsze dobrze pamiętać, że opiekując się kotem, ma się niepowtarzalną szansę podziwiania u siebie w domu dzikiego drapieżnika.

Nawet jeśli śpi zwinięty w kłębek, mruczy sobie przez sen i liże nas po nosie na dzień dobry :).

Zębiszcza - panorama

Ostre kły :)

W domu szczęśliwiej

2009-09-12T11:47:00.004+02:00

Jest taka książka Łukasza Orbitowskiego - bardzo piękna i wzruszająca - pt. Prezes i Kreska. Jak koty tłumaczą sobie świat.

Oto cytat z niej, dotyczący Afryki, w której jest "trawa spalona, ale i syta od południowego deszczu" i "ogromne Kreski, takie z grzywami, wielkie i śliczne". Prezes opowiada Kresce, co te wielkie Kreski robią w Afryce:

"- Najróżniejsze rzeczy, ale właściwie to samo, co ty tutaj. Leżą, wygrzewają się i bawią się ze sobą. Tak wspominam i myślę sobie, że jest tylko jedna istotna różnica - zamyślił się. - Otóż ty masz miseczkę, która spokojnie stoi sobie w kuchni. Tak jest, prawda?

Przytaknęła.

- A tam miseczki mają nogi i te afrykańskie Kreski muszą biegać za każdą miseczką tak długo, dopóki jej nie złapią.

Otworzyła szeroko oczy, nie mogąc uwierzyć w to, co słyszy.

- Uciekające miseczki? Ale to przeszkadza w jedzeniu i mruczeniu! Wiesz co, Prezesie? Ta Afryka wcale nie jest taka piękna, jak mi się wydawało. Co mi z ogromnego słońca, złota, skoro nie można nawet upilnować miseczki? A co, jeśli... - przeraziła się - nasza miseczka też jest z Afryki?

Nie czekając na odpowiedź, popędziła do kuchni. Ledwo wyhamowała. Miseczka stała na swoim miejscu, ale Kreska pozostała nieufna. Obwąchała ją, przyjrzała się dokładnie, nóżek nie dostrzegła. Jednak nigdy nic nie wiadomo, myślała, czając się pod stołem. Może się pojawią. A może nie".

Tak sobie myślimy, że Amisia tak niespokojnie pilnowała u nas miseczki (czasami zasypiała wtulona w jej rant), bo właśnie się bała, że ma miseczkę z Afryki. I mamy też nadzieję, że w Katowicach, gdzie się wczoraj przeprowadziła, będzie miała tylko miseczki bez nóżek :).

O jej adopcji wiedzieliśmy już od dwóch tygodni, bo tyle trwały przygotowania. Pani Agnieszka kompletowała wyprawkę dla Amisi, my z Amidalką jeździłyśmy na badania kontrolne, żeby sprawdzić, czy jest na pewno tak zdrowa, jak wygląda:).

Ale wczoraj nadszedł jej szczęśliwy dzień - pojechała do siebie. Ma swoich własnych, kochających Ludzi na wyłączność i pewnego nieco nieśmiałego, miłego 6-letniego Przyjaciela, który bardzo już czekał na jej przyjazd do domu. Ponieważ był pierwszą osobą, z którą Amidalka przyszła się przywitać i poznać, domyślamy się, że szybko zawiąże się między nimi nić prawdziwej kocio-ludzkiej przyjaźni.

Wiemy, że Amisia będzie wreszcie szczęśliwa - będzie jedynym kotem, jedynym Strażnikiem Miseczki i jedyną Kotą na włościach. I nie będzie musiała się z żadnym kotem dzielić rękami do głaskania.

Trzymamy bardzo mocne kciuki za aklimatyzację kici u siebie i dziękujemy za szansę daną tej wyjątkowej, czułej koteczce. Dziękujemy też bardzo Truskawce, która otoczyła Amidalkę troskliwą opieką wirtualną i dzięki której Amidala mogła szczęśliwie powędrować do Własnych Ludzi.

Zielonooka

Sfinks :)

Polowanie

2009-09-10T11:59:00.006+02:00

Nazywam się Nikon. Mam pół roku. Właśnie rosną mi stałe zęby. Jestem uzależniony od gonienia piłeczek i polowania na myszkę na wędce.

To się chyba zaczęło we wczesnym dzieciństwie, ale nie mogę sobie przypomnieć kiedy - może to było we mnie od zawsze? Przynajmniej trzy razy dziennie czuję, że nie wytrzymam ani sekundy, jeśli nie pogonię jakiejś myszki. Gdy zobaczę ją na horyzoncie, zupełnie tracę panowanie nad sobą. Biegnę galopem i robię wszystko, by ją zdobyć. Nie mogę bez niej żyć.

Duzi się śmieją i zabierają myszkę i sprawiają, ze ona ucieka, i jeszcze się śmieją, gdy ją złapię i z podniesionym ogonkiem próbuję zaciągnąć ją na szafę. Nie rozumieją wcale głębi moich metafizycznych uniesień, które przeżywam na jej widok.

W ogóle mnie nie rozumieją. Całują mnie w czółko, jakbym był małym kociaczkiem, zabierają myszki z dzwonkami, gdy się kładą spać, dawkują jedzenie, kiedy ja jestem wiecznie głodny. O podawaniu witaminek już nie wspomnę. Nie mają dla mnie czasu, gdy chcę do nich się przytulić, gdy siedzą bezczynnie przed świecącymi pudełkami i stukają sobie pazurkami w inne pudełka. Już nie mówiąc o tym, że mnie nie pozwalają po tych stukidełkach chodzić.

O 4 rano, kiedy chcę się im zwierzyć, coś dziwnie mamroczą, ja myślę, że oni może coś biorą? Duża nawet ostatnio coś szeptała o tym, że powinna zacząć chyba zażywać stopery - to może właśnie dlatego, żeby zastopować tę swoją patoliczność? Bo jestem w patolicznej rodzinie, nie mam wątpliwości. Ciocia Walunia gryzie mnie w ucho i wylizuje mi futro i jeszcze narzeka, że sam to robię za rzadko, a to nie prawda. Ono się po prostu brudzi za szybko, a ona tego nie rozumie. O cioci Amisi to już nie wspomnę, bo ona to mnie tylko wychowuje i wychowuje. Znaczy się znęca, o tak. Na przykład jak biegam tam i z powrotem po pokoju i ona nagle jest na mojej drodze, to ma pretensje do mnie, oczywiście, a nie do siebie, że się nie przesunęła.

Więc jak już mówiłem, ale mogliście nie zapamiętać, nikt mnie nie rozumie. Duża teraz też mi mówi, że to wiek dojrzewania. Ale ja wiem, że to jest coś więcej. To jest patoliczna rodzina. Słyszałem w radiu. I nic dziwnego chyba, że jak jestem z takiej patolicznej rodziny, to muszę mieć jakieś używki. Więc nadużywam. Myszek.

Wasz Nikonik

Daaaj mi tę mysz...

...tę jedną mysz...

Pooodskoczę wzwyż...

...by zjeść tę mysz...

Na gorącym uczynku

2009-09-06T21:37:00.006+02:00

Na gorącym uczynku został złapany Zbrodniarz i Kradziej Cudzej Wody Mineralnej. Złapany nie przyznawał się do winy i w dodatku bezczelnie się oblizywał.

Godzina 22:37. Podstępny Kradziej przejmuje kubeczek. Nie przejmuje się obecnością świadków.
Świadkowie też się nie przejmują

22:42. W ferworze Kradziej mlaska radośnie, upojony zdobytym łupem. Gdy nie sięga pyszczkiem, używa podstępu

22:45. Nadal mlaska i mlaska

22:46. Kradziej wypiera się dokonania zbrodni. Jako dowód podaje swój niewinny wyraz pyszczka

Model

2009-09-03T23:56:00.006+02:00

Nikon zadomawia się u nas coraz bardziej, dziewczyny też się już trochę uspokoiły, tylko Amisia czasem warknie niezadowolona, ale zdarza jej się także pomylić Nikona z Walunią. Plącze jej się pod łapami ciągle jakieś czarno-białe, to co się dziwić - każdy by się zdenerwował.

Nocami za to Amisia z Nikonem prowadzą "wojnę" na mruczenie. Jedno układa się po moim jednym boku, drugie przy uchu po drugiej stronie i mruczą, budząc czasami Bartka tymi swomi mruczankami.

I tylko czasami, gdy Amisia spojrzy na Nikona, miauczy żałośnie i patrzy na mnie oskarżycielsko, jak gdyby mówiła: "Ale dlaczego takie? Po co?... Już od patrzenia na niego mam migrenę..."

Nie no, nie wstydzę się zdjęć...

Tylko nie z profilu! Muszę się prezentować

Bo przecież ktoś w końcu spojrzy mi głęboko w oczy i zakocha się na amen

Gość w dom

2009-08-31T09:14:00.005+02:00

Mamy na jakiś czas gościa - podopiecznego azylu Nikona. Dziewczyny oczywiście nie są zachwycone, ale dzielnie obfukały Nikonika i postanowiły żyć jakoś z tym małym nośnikiem energii. Są nieco zniesmaczone kocięcymi figlami i mocno zdziwione próbami zaprzyjaźnienia się ze strony kociaka.

A Nikon ma 5 miesięcy, pstro głowie, monochromatycznie na futerku, różowo w nosek i stópki, mrucząco w środku kota. Jest Przecinek nad Przecinki - takie chude toto, takie długołape, powłóczystoogone - no ale za to w najpiękniejszym kocim ubarwieniu: czarno-biało łaciate. Niech się kryją trywialni miłośnicy rudych futerek - my wiemy, co jest najlepsze. Znajdzie się ktoś, kto doceni razem z nami to cudo?

Kto rano wstaje, ten musi się wyspać przed południem

Łapki do góry!

Powieki się kleją